ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

 ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ Κ.Κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΚΟΝΤΟΠΟΔΗ

 ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ IΕΡΑΠΕΤΡΑΣ (9.5.2009)

 

 

«Μακαρία η οδός, η πορεύη σήμερον, ότι ητοιμάσθη σοι τόπος αναπαύσεως».

Είναι όντως μακαρία η οδός, που πορεύεται ο κάθε άνθρωπος από την αρχή της επίγειας ζωής του. Κι ενώ περιμένει να τελειώσει κάποτε, τώρα με το θάνατο διαπιστώνει ότι δεν τελειώνει εδώ αλλά συνεχίζεται.

Όλη η επίγεια πορεία έγινε όχι για να έρθει το τέλος, αλλά πραγματοποιήθηκε για να βρούμε ένα σκοπό. Να συνεχίζει η πορεία μας, να μη σταματήσει, να βρει η ψυχή μας τόπον αναπαύσεως.

Αυτή είναι και η μόνη σίγουρη απάντηση στα εκατόν (100) και πλέον χρόνια ζωής του μακαριστού Κωστή Κοντοπόδη. Όταν ο κόπος και ο μόχθος, η υπερκόπωση και το βάρος των γηρατειών, είναι έκδηλα σημεία γήρανσης στον εκατοντάχρονο προκείμενο νεκρό.

Είναι όμως απόδειξη τρανή μιας συνεχιζόμενης-αδιάκοπης, παρά τα χρόνια ή την εξάντλησή της ή τη σωματική κόπωση, πορείας με ένα σκοπό: Να ᾽ρθει η ευλογημένη ώρα του θανάτου, η ώρα της πορείας πέραν του τάφου, για να εύρει τόπον αναπαύσεως η ψυχή.

Περίμενε πολλά χρόνια. Πέρασε πολλά. Φιλοσόφησε τη ζωή, αποδέχθηκε τις πίκρες και τους θανάτους προσφιλών μελών της οικογένειάς του. Γνώρισε όμως όχι μόνο λύπες, αλλά και χαρές με τα παιδιά, την οικογένεια, τη σύντροφο της ζωής του.

Μόνιμη χαρά κι ελπίδα δίπλα του η γυναίκα του Μαρία: «παρά Θεού γυνή αρμόζεται ανδρί».

Επισφράγισαν τη συμβίωσή τους με το αιώνιο φάρμακο της θείας Κοινωνίας. Λειτούργησα στο χωριό τους, τους Μεσελέρους, και κοινώνησαν και οι δυό τους. Δύο μήνες μετά έφυγε για το αιώνιο ταξίδι η Μαρία.

Έμεινε μόνος με την αγαθή ανάμνηση, την αθώα καθαρή ψυχή της και την άδολη αγάπη, που μένει και μετά θάνατον ως εμπειρία και γνώση ανθρώπων και Θεού.

Απ᾽ τις τελευταίες στιγμές επικοινωνίας μας πρέπει να σημειώσω την υποδειγματική συμπεριφορά του, τον σεβασμό του προς πάντας και προς την Εκκλησία. «Πιστεύω το ‘’πιστεύω’’ και η τέχνη είναι μία, η αγάπη», μου έλεγε και ξανάλεγε.

Εντυπωσιακή η διαύγεια του νου του, ο συνδυασμός των χωρίων αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και της Αγίας Γραφής. Είχε ζήσει την ενότητα της πίστεως και της μακραίωνης πράξεως, της εμπειρίας της αιωνίου βιοτής.

Η αιωνόβια βιοτή του σήμερα καταξιώνεται πλήρως με τα «ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά» και χριστιανικά τέλη της ζωής του.

Με την αποστεομένη, αλλά ζωντανή παρουσία του, με την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως μέχρι προ τινος στη Θεία Λειτουργία, που τώρα με το «Χριστός Ανέστη» προ ολίγων ημερών με δυνατή φωνή στο εκκλησίασμα απήγγειλε. Θα ενθυμούμαστε τη τελευταία ζωντανή ανάμνηση, τη ζωντανή και δημιουργική παρουσία του στην τοπική μας κοινωνία, στην τοπική μας Εκκλησία, στην προαγωγή και μόρφωση των συντοπιτών μας. Για πολλά χρόνια απολαύσε την καθηγητική αυθεντία, τη διδασκαλική-παιδαγωγική εμπειρία και το αδιαμφισβήτητο κύρος του πνευματώδους και προοδευτικού λειτουργού, παράγοντος και εκπροσώπου του τόπου στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Μακαρία πράγματι η ψυχή του, που έζησε και δίδαξε πολλά και άλλα τόσα άφησε πλούσια κληρονομιά στην οικογένειά του, την στενή και την ευρύτερη, με τους μαθητές, τους συνεργάτες και τους φίλους του, που κι εγώ είχα την τιμή να απολαμβάνω και με συναριθμεί ανάμεσά τους.

Ας είναι αιώνια η μνήμη του και αιώνια η ανάπαυση στην ψυχή του με το «Χριστός Ανέστη», τον πιο γλυκόηχο και θριαμβευτικό χαιρετισμό των ημερών αυτών μετά το Πάσχα από όλους και για όλους.

«Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος. Χριστός γαρ εγερθείς εκ νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο. Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν»