ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ κ.κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΚΟΥΡΑΣ ΤΗΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

 

(10 Νοεμβρίου 2008)

Μέσα σ᾽ αυτό το τριήμερο με τις εορτές των Αρχαγγέλων Ταξιαρχών και πασών των επουρανίων δυνάμεων, του Αγίου και θεοφόρου διδασκάλου και Αρχιερέως αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως του εν Αιγίνη του θαυματουργού, και του σήμερα εορταζομένου Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών Αρσενίου του Καππαδόκη, έρχεται να συμπληρώσει η πνευματική πανδαισία και εορτή της Τοπικής Εκκλησίας μας, η χειροθεσία σου σε Μοναχή και η εισαγωγή σου στις τάξεις της Μοναχικής Πολιτείας και ζωής.

Η Μοναχική ζωή, όπως διδάσκουν οι θεοφόροι Πατέρες, είναι Αποστολική χάρις και ευλογία, είναι ζωή μαρτυρική, γιατί έχει διωγμούς, βασανιστήρια, διαβολές, συκοφαντίες και πειρασμούς.

Είναι μαρτύριο συνεχές και αδιάκοπο, αφού ο Μοναχός στην εποχή μας συνεχίζει συνειδητά και αποφασισμένα να σηκώνει τον Σταυρό του Κυρίου και της Εκκλησίας Του για να δίδει τη μαρτυρία, ότι συνεχίζει να υπάρχει και στις μέρες μας η ζωή του Χριστού, η ζωή της Εκκλησίας και η συνέχιση του λυτρωτικού και αγιαστικού έργου Του για όσους επιθυμούν να βρουν τη σωτηρία τους.

«Μοναχός εστί βία φύσεως διηνεκής και φυλακή αισθήσεων ανελλιπής» κατά τον Όσιο Ιωάννη της Κλίμακος (Κλίμαξ, Λόγος Α´, κεφ. 10).

Πολλά έχουν γραφεί για το μαρτύριο του συνειδητοποιημένου Μοναχού, αλλά και κάθε συνειδητού χριστιανού, που αγωνίζεται σε ένα εχθρικό κόσμο, αφού το πνεύμα του κόσμου τούτου είναι έχθρα κατά του Θεού. Γι᾽ αυτό αμέσως ο Ιησούς Χριστός προετοίμασε τους Αγίους Μαθητές του για διωγμούς και μαρτύρια, όταν συχνά τους έλεγε: «Μακάριοί εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ  ὑμῶν ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. 5,11-12).

Ο διωγμός κατά της Εκκλησίας συνεχίζεται από την εποχή του Χριστού μέχρι σήμερα.

Και το μαρτύριο της Εκκλησίας του Χριστού συνεχίζεται ως διωγμός, άλλοτε σκληρός, αδυσώπητος και ανοιχτός και άλλοτε συγκεκαλυμμένος από διανοούμενος η φωτιστές, μάλλον δε σκοταδιστές, που υιοθετούν τη συνωμοσία της σιωπής, της διαβολής και της απάτης.

Και η καλύτερη απάντηση σ᾽ όλους αυτούς είναι ότι σ᾽ αυτόν τον αγιαστικό χώρο της Εκκλησίας, στο διαρκές μαρτύριο, στη δύσκολη κκαι αποστερημένη ζωή, προσέρχονται νέοι άνθρωποι για να γίνουν μοναχοί. Επιλέγουν το Μαρτύριο, προτιμούν τον Σταυρό του Χριστού από τις ανέσεις και πιστεύουν απόλυτα στη δικαιοσύνη του Θεού, που θα ισορροπήσει τον άνθρωπο και τον κόσμο ολόκληρο.

Ο Μοναχισμός είναι η δόξα της Εκκλησίας, είναι όμως και απαίτηση και ανάγκη των καιρών μας. Στην εποχή μας κυριαρχεί η διάσπαση του προσώπου, η αποσύνθεση του ανθρώπου και του κόσμου, ο εγωκεντρισμός και η απομόνωση. Ο άνθρωπος πίστεψε στον εαυτό του, στην ιδεολογία και στην τεχνολογία, στην πολιτική και στην οικονομία. Έχασε όμως την ενδοεπικοινωνία, τις προσωπικές σχέσεις την ανθρωποκοινωνία για να πετύχει και τη θεοκοινωνία. Σήμερα, με την παγκόσμια οικονομική κρίση και την κατάρρευση της οικονομίας κυριαρχεί ο φόβος, η απελπισία, η ανασφάλεια και η καχυποψία.

Χάθηκε η αγάπη, η πίστη, η ελπίδα και η προσδοκία για κάτι πολύ πιο ανώτερο και ουσιαστικό, που είναι η ευαγγελική αλήθεια και η κατά Χριστόν ζωή και τελείωση.

Ο πόθος για ενότητα και ενοποιημένη ζωή υπάρχει μόνο στην Εκκλησία και ιδιαίτερα στη Μοναχική ζωή. Ο Μοναχός αρνείται κάθε άνεση και ευκολία της παρούσης ζωής για να αποβάλλει κάθε κοσμική νοοτροπία απόλαυσης, αυτοδικαίωσης, αυτοπροβολής.

Με την κουρά των τριχών συναποβάλλει το κοσμικό φρόνημα και την απάπη της ψευτικής ζωής των απολαύσεων για να απολαύσει όχι εφήμερα αλλά αιώνια-ουράνια αγαθά «α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν».

Η πτώση στην αμαρτία έφερε εσωτερική διάσπαση στον άνθρωπο και προξένησε τη διαίρεση, το διχασμό και τη διάσπαση. Αυτό επιβεβαιώνεται από τις εγωπαθείς προτιμήσεις και τις εγωκεντρικές ατομικότητες.

Η αποξένωση από τον Θεό, η απομάκρυνση απ᾽ την πηγή της ζωής, νέκρωσε τις εσωτερικές και πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου και τον αποξένωσε κι απ᾽ τον κόσμο κι από τον συνάνθρωπό του. Κέντρο του κόσμου και των αναζητήσεων του είναι ο εαυτός του, ο εγωκεντρισμός και η φιλαυτία του. Έχασε την αναφορά του στο Θεό, στην αιώνια ζωή, αποσκίρτησε και υποτάχθηκε αδήριτα στο νόμο της φθοράς και του θανάτου.

Γι᾽ αυτό επιλέγει στη ζωή αυτή περισσότερο το θάνατο παρά τη ζωή, και μάλιστα την αιώνια και αληθινή ζωή. Η εσωτερική διάσπαση του ανθρώπου είναι και εσωτερική διάσπαση της ανθρωπότητας. Όπως και η εσωτερική ενότητα του ανθρώπου είναι και ενότητα του ανθρώπου και του κόσμου. Είναι η αληθινή παγκοσμιότητα κι όχι η συνθηματική διαφημιζόμενη παγκοσμιότητα και η επιδιωκόμενη παγκοσμιοποίηση. Οι πόλεμοι, η παγκόσμια ανασφάλεια, η ακαταστασία, οι φυλετικές διακρίσεις, οι πολιτικές διαιρέσεις και τα πολιτικά πάθη, οι κοινωνικές αποσυνθέσεις, οι εθνικισμοί, οι φυλετικές διακρίσεις και οι εγωπαθείς απομονώσεις με την ισοπέδωση στις αρχές και τις αξίες της ζωής, είναι τα σημεία σήψεως και ανησυχίας για την εποχή μας.

Αντίθετος σ᾽ όλα αυτά έρχεται ο Μοναχισμός και ο τρόπος ζωής της Ορθόδοξης Εκκλησίας, γι᾽ αυτό εύλογα υπάρχει η αναζήτηση για γνησιότητα και πιστότητα ζωής. Ο άνθρωπος υποφέρει. Κουράστηκε από την εξωστρέφεια και τις κοινωνικές σχέσεις. Προτιμά τη μοναχική και φαινομενικά μονότονη ζωή, που χαρίζει όμως την ενδοστρέφεια, την ενδοσκόπηση, την προσευχή και την περισυλλογή. Προτιμά τη φυγή εκ του κόσμου για να βρει ησυχία κι απομόνωση· για να βρει τον ενωποιημένο εσωτερικό του κόσμο, τον ταλαιπωρημένο εαυτό του, την εικόνα του Θεού μέσα του, εντός του.

Θέλει να βρει την αληθινή υπόστασή του, την εικόνα του Θεού μέσα του, που είναι στοιχείο της φύσεώς του. Αναζητώντας το γνήσιο ανθρώπινο πρόσωπο ανακαλύπετει όλο τον άνθρωπο συνολικά,« άπαν το γένος η τοιαύτη διήκει δύναμις» λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης (Περί κατασκευής του ανθρώπου PG,185).

Ο Μοναχισμός καλλιεργεί την εσωτερική ενότητα επαναφέροντας το νου στην καρδιά και η καρδιά του ανθρώπου γίνεται το πνευματικό κέντρο της υπάρξεώς του. Ουσιώδες γνώρισμα του ανθρώπου, στοιχείο της υποστάσεώς του είναι η τάση για κοινωνία, επικοινωνία και προσέγγιση. Πρώτα όμως με το Θεό κι ύστερα δια Ι. Χριστού βρίσκει και συναντά τον συνάνθρωπό του. Στο πρόσωπο του πλησίον αναγνωρίζει το πρόσωπο του Χριστού και γίνεται ο αληθινά δικός του γιατί το επιβεβαιώνει ο Ίδιος ο Κύριος: «αμήν λέγω υμίν, εφ  ὅσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25, 40) και «αμήν λέγω υμίν, εφ  ὅσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε»(Ματθ. 25, 45).

Έτσι ο μοναχός γίνεται παγκόσμιος άνθρωπος και οικουμενικός διδάσκαλος. Γίνεται τοις πάσιν συνηρμοσμένος, αλλά και τοις πάσιν κεχωρισμένος. Γίνεται νέος άνθρωπος, ανακενισμένος, ολοκληρωμένος και άρτιος, «ίνα άρτιος η ο του Θεού άνθρωπος, προς παν έργον αγαθόν εξηρτισμένος» (Β´ Τιμ. 3,17), όπως λέγει ο Απ. Παύλος.

Η αγάπη προς τον Θεόν είναι το θεμέλιο της χριστιανικής ζωής και γεννιέται στην καρδιά του ανθρώπου απ᾽ την πίστη και την ευλάβεια, που έχει στο Θεό.

Η καρδιά του ανθρώπου φλέγεται απ᾽ την αγάπη του Θεού, αφομοιώνει τον νου κι έτσι ο άνθρωπος «ενοποιείται», θεραπεύεται, γράφει στο βιβλίο του «Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι» ο Γέροντας του Έσσεξ π. Σωφρόνιος. Έτσι κλείνει τα αυτιά του στις σειρήνες των καιρών για μεγάλη και φαντασιώδη ζωή, για εξωτικούς παραδείσους, για μεσσιανικές επαγγελίες. Ολ᾽ αυτά είναι κατασκευάσματα ανθρώπινα και εφευρέσεις για απόδραση απ᾽ τη γνήσια ζωή, την αληθινή πίστη και οδηγούν οι αυτόκλητοι αυτοί προστάτες και μεσσίες στη μαζοποίηση των ανθρώπων, τον συγκερασμό και τη σύγχυση θρησκειών και πολιτισμών, στην υποβάθμιση της αξίας του ανθρωπίνου προσώπου «ως εικόνα του Θεού του αοράτου», στο διχασμένο εσωτερικά άνθρωπο, στο διασπασμένο κόσμο και την μονομερή επικράτηση και κυριαρχία των ιχυρών της γης.

Ο Ι. Χριστός δεν είναι μόνο ισχυρός της γης, αλλά Παντοδύναμος και Παντεπίσκοπος Θεός.

Εκείνος εργάζεται τη σωτηρία του καθενός μας. Προνοεί και κατευθυνει τη ζωή μας.

Αυτός μας αποκάλυψε τον Τριαδικό Θεό και δι᾽ Αυτού την αξία της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου. Αποκάλυψε και δίδαξε για την καθολικότητα του ανθρώπου, του Μοναχού, του αγωνιστού. Η ανακαίνιση του ανθρώπου δεν είναι θεωρία. Είναι έργο υψηλό που συντελέσθηκε στο πρόσωπο του Ι. Χριστού. «Ο Χριστός γαρ εποίησε τον ανακαινισμόν της φύσεως ημών εν τη εαυτού υποστάσει» (Ισαάκ Σύρου, Επιστολή 4η στα Ευρεθέντα ασκητικά).

Οι Μοναχοί γίνονται κάτοπτρα του Χριστού, καθρέπτες που θα καθεπτρίζεται ο Χριστός και που θα μαρτυρούν για τη λάμψη και το φως του Χριστού, που λάμπει «πάσι τοις εν τη οικία» (Ματθ. 5,15), γιατί «το φως εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβεν» (Ιωάν. 1,5).

Μέσα σ᾽ αυτή την αναγεννητική σήμερα αποστολική χάρη, που λαμβάνεις με το Μοχαχικό σχήμα της Αγγελομιμήτου ζωής και οσιακής βιοτής αλλάζεις και το όνομά σου. Κι αυτό είναι μια παλιά τάξη της Εκκλησίας, γιατί πιστεύει και θεωρεί δεύτερο βάπτισμα το Μοναχικό σχήμα, τη Μοναχική κουρά, και προσωπική σου αναβάπτιση για αγιασμό και θέωση.

Εισέρχεσαι στην ευρύτερη οικογένεια της Εκκλησίας του Χριστού, ξεχνάς τα παλιά. Κάνεις πλέον συγγενείς και φίλους τους Αγίους Μάρτυρες, τους ιερούς Αποστόλους και Ευαγγελιστές, τους Ασκητές και Ασκήτριες, τους φίλους του Χριστού και οικείους της πίστεως. Γίνεσαι συμπολίτης των Αγίων, πολιτεύεσαι στη γη, αλλά περιπολεύεις τους ουρανούς. Δεν έχεις «ώδε μένουσαν πόλιν» (Εβρ. 13,14), αλλά ένα μόνον πτωχικόν κελλίον γιατί «την μέλλουσαν» πόλιν και ζωήν επιζητείς.

Βίωσε, λοιπόν από σήμερα, ενεργώς, θεαρέστως «γνωστώς και ευαισθήτως» την ευώδη χάρη του ενός Αγίου Πνεύματος, που είναι παρόν και ενεργοποιεί τις νεκρές δυνάμεις της ψυχής σου, δροσίζει το πνεύμα σου, ανακουφίζει και χαριτώνει τη ψυχή σου, γλυκαίνει και ευφραίνει την καρδία σου.

Σε εναγκαλίζεται και σε καταφιλεί. Σε επιλέγει ως νύμφη δική του και γίνεται για πάντα δικός σου, Πατέρας, Προστάτης και Οδηγός σου. Σε αναλαμβάνει από σήμερα και μέχρι την αιώνια Βασιλεία Του για να ζήσεις μαζί με τους πρεσβευτές Αγίους σου, τη μεγαλομάρτυρα αγία Ευφημία, που τόσο αγαπάς και ευλαβείσαι. Τον άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, που θεωρούμε παρόντα, αφού τελούμε την εορτή του, και μαζί μ᾽ αυτόν και τον σύγχρονο όσιο Πατέρα Παΐσιο τον Αγιορείτη, που εξίσου αγαπάς και ο τάφος του βρίσκεται στη γενέτειρα σου τη Θεσσαλονίκη. Η Μοναχική σου κουρά έρχεται να μας υπενθυμίσει και τη μεγάλη μορφή του μακαριστού Ιερέα παππού σου, του π. Αποστόλου. Κατήγετο απ᾽ την Καππαδοκία της Μικράς Ασίας κι άφησε μνήμη αγίου ανθρώπου και πιστού εξηγιασμένου  Κληρικού. Θα αγάλλεται σήμερα η ψυχή του και θα πρεσβεύει για σένα και για μας στους ουρανούς.

Ας έχουμε όλοι την ευχή τους κι ας μας βοηθήσουν να εννοήσουμε την ανάγκη, που έχει σήμερα η Εκκλησία και ο κόσμος για αφοσίωση και ώριμους ανθρώπους, που θα υπηρετήσουν επάξια της κλήσεώς τους τον Θεό και τους Αγίους, την Εκκλησία και την κοινωνία μας. Και ας πιστέψουμε, ότι τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από της αγάπης του Χριστού «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; θλίψις η στενοχωρία η διωγμός η λιμός η γυμνότης η κίνδυνος η μάχαιρα;» (Ρωμ. 8,35), γιατί τόσο η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία, ο άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης και όλοι οι Άγιοι αγιάστηκαν, αγωνίστηκαν και αγίασαν μέσα στον κόσμο και ξέφυγαν την απάτη του κόσμου και πίστεψαν μόνο στον Χριστό.

Εμείς πάντα θα παρακολουθούμε και θα συμπορευόμαστε στον αγώνα σου, θα σε αγαπούμε, θα σε περιβάλλουμε με αγάπη τόσο οι Κληρικοί μας, οι Μοναχές όσο και η Γερόντισσα και ο Πατήρ Πορφύριος, που φρόντισε για όλα τα πρακτικά και προσκάλεσε και τους ηδύμολπους και μελιστάλακτους Ιεροψάλτες απ᾽ τη Θεσσαλονίκη. Είναι νέοι με όραμα και ενθουσιασμό, με πολυετή ιεροψαλτική διακονία και προσφορά και από γνωστές επώνυμες και καταξιωμένες οικογένειες. Τους ευχαριστούμε όντως και όλους εσάς, που συνοδεύετε με την παρουσία σας το υψηλό και εξαιρετικό τούτο γεγονός της Τοπικής μας Εκκλησίας με την ευγενή παρουσία σας και τη θερμή προσευχή σας.

«Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς Αγία δόξα σοι».