ΛΟΓΟΣ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣ ΔΙΑΚΟΝΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ
ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ
(ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2008)

 Αγαπητό μου παιδί π. Φιλάρετε,
Μετ᾽ ολίγον θα ψάλλομεν το «Άγιοι Μάρτυρες οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες» να πρεσβεύουν προς τον Κύριον για τη νέα προσωπική σου Πεντηκοστή, για τη νέα διακονία σου, για την έλευση του Παναγίου Πνεύματος.
Ο Μοναχός λογίζεται μάρτυρας, γιατί υφίσταται το πιο σκληρό βασανιστήριο και την πιο μεγάλη δοκιμασία, που είναι το μαρτύριο της συνειδήσεως και ο αυτοπροσδιορισμός της προσωπικότητος του κληρικού και διακόνου της Εκκλησίας μας. Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες, οι στόχοι και οι προσδοκίες υψηλές, ο αγώνας προσωπικός και επιβεβλημένος και η άσκηση απαραίτητη. Ο Μοναχός βιώνει την ελευθερία του ταπεινωμένου και ταπεινού ανθρώπου που ζει «ως ων και μη ων», ως αγνοούμενος αλλά και επιγινωσκόμενος, ως ανώνυμος αλλά και επώνυμος δούλος του Θεού και διάκονος της Εκκλησίας Του.
Βιώνει το «γνωστώς και ευαισθήτως» των αγίων Πατέρων, των θεοειδών και πνευματοφόρων διδασκάλων, των οσίων Ασκητών και των αγίων Μαρτύρων.
Ακούει τα βρεφοπρεπή σκιρτήματα της καρδιάς για τον Χριστό και την Εκκλησία Του, συλλαμβάνει όμως και τα μηνύματα των καιρών, και συντονίζει τις πνευματικές και χαρισματικές δυνάμεις του με τις απαιτήσεις και τις δυσκολίες της επικοινωνίας για θεοκοινωνία.
Θέλει να κάμει πράξη την Ευαγγελική αλήθεια και να συνεχίσει τις Πράξεις των Αγίων Αποστόλων, που διακόνησαν τον Ι. Χριστόν και τους πρώτους χριστιανούς εκ των υπαρχόντων αυτών, δια των χειρών αυτών, νύκτα και ημέρα κηρύττανε τα μεγαλεία της πίστεως, τον λόγο του Θεού, και στήριζαν τη διακονία τους με το ζωντανό παράδειγμά τους.
Η παράδοση της Εκκλησίας μας απαιτεί τον κληρικόν να γίνει πρότυπο «καλής αναστροφής», σωστής δηλ. συμπεριφοράς και σωστού τρόπου ζωής. Δεν απαιτεί να είναι αναμάρτητος. Αναμάρτητος είναι μόνο ο Πανάγιος Θεός. Απαιτεί όμως πίστη ζωντανή και ωριμότητα. Αγώνα και αφοσίωση στο έργο και την ιερή αποστολή του.
Τη δύναμη και την τελειότητα θα τη δώσει «ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν». «Η γαρ δύναμίς» Του «εν ασθενεία τελειούται» (Β´ Κορ. 12,9) μας βεβαιώνει ο Ίδιος.
Δεν πρέπει να συγχέουμε την ωριμότητα με την τελειότητα, ούτε την αποφασιστικότητα με τον προσδοκώμενο σκοπό.
«Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6,33) μας διαβεβαιώνει ο Ίδιος ο Κύριος.
Ο Ι. Χριστός συνυπολογίζει με την ορθή πίστη και την ωριμότητα, την αγωνιστικότητα και την αφοσίωση, και την αγνή πρόθεση και την ολοπρόθυμη διάθεση για προσφορά και διακονία του λαού του Θεού και της Εκκλησίας μας:
«Αν γαρ όσων έχομεν προθυμίαν ταύτην επιδώμεν, και ο Θεός πολλήν ημίν συνεισάγει ροπήν, και ούτω πάσι τοις επιούσι δεινώς ανάλωτοι γεννησόμεθα», δηλ. θα μας ενδυναμώσει ο Θεός, εάν του δώσουμε όλη την προθυμία μας κι έτσι θα γίνουμε απόρθητοι-ακαταμάχητοι-ανίκητοι σ᾽ όλα τα επερχόμενα δεινά. «Λογίζομαι γαρ ότι ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. 8,18).
«Πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος, ούτε ζωή, ούτε άγγελοι, ούτε αρχαί, ούτε δυνάμεις, ούτε ύψωμα, ούτε βάθος, ούτε ενεστώτα, ούτε μέλλοντα, ούτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών (Ρωμ. 9, 38-39).
Αυτά τα λόγια του Απ. Παύλου, του μεγάλου αυτού διδασκάλου των Εθνών, που έζησε δύο χιλιάδες (2.000) χρόνια πριν και όμως η διδασκαλία του και η ζωή του είναι ζωντανά παραδείγματα για μας μέχρι σήμερα, αυτά τα λόγια της απόλυτης αφοσίωσης, καθαρής πίστεως και ειλικρινούς αγάπης προς τον Θεόν είναι η απαραίτητη βάση για πνευματική ανάβαση στον κληρικό.
Είναι η θεολογία της ιερωσύνης και το χριστιανικό ήθος του ευσεβούς λαού μας, που έχει κέντρο και αρχή και τέλος τον Ι. Χριστό και την Εκκλησία Του. Χριστός και Εκκλησία δεν χωρίζονται στην ιερά παράδοσή μας. Το Α και το Ω της ζωής της Εκκλησίας, της προσωπικής μας ζωής και της κοινωνίας μας πρέπει να είναι μόνο ο Χριστός, για να Τον γνωρίσουμε και να τον ακολουθήσωμε.
Διαφορετικά θα συναντήσουμε την ανθρωποκεντρικότητα της εποχής μας, ως στυγνή λατρεία του εαυτού μας, που είναι η σύγχρονη ειδωλολατρία και τις πιο σκληρές επιταγές του άκρατου ευδαιμονισμού και της σαρκολατρείας.
Η εξωτερική ευσέβεια, ο τυπικισμός, ο επαγγελματισμός, η εξοικείωση με τα θεία, η κοσμική σοφία και ο στείρος επιστημονισμός είναι φαινόμενα σήψεως, εκφυλισμού της εποχής μας, αποπροσανατολισμού της κοινωνίας και υποτονικής μέχρι εξαλείψεως των στόχων και των παραδεδομένων αξιών της ζωής.
Πολλοί άνθρωποι και μάλιστα «ευσεβείς» αναζητούν τον «καλό κληρικό», που κάνει καλή λειτουργία, που είναι ταπεινόσχημος αλλά και υποκριτικός.
Η χορεία όλων αυτών των «καλών» με φλογερούς και διαπρεπείς προφήτες προσφέρουν μέχρι και σήμερα πρώτα στον εαυτό τους κι ύστερα στους άλλους, την ταπεινή αυταρέσκεια, την επιτακτική λατρεία των πιστών, και την ασυγκράτητη αποστροφή και κατάκριση για τους άλλους «τους αμαρτωλούς κληρικούς», γιατί η ύπαρξή τους αμαυρώνει τη δική τους λάμψη και υπεροχή.
Η σωτηρία μας, αγαπηττοί μου, δεν οφείλεται στις ανθρώπινες επιτυχίες η αρετές, ούτε απορρέει από τον ίδιο τον άνθρωπο. Η σωτηρία μας είναι δώρο του Θεού, γι᾽ αυτό δημιούργησε και ίδρυσε την άκτιστη Εκκλησία Του για να μπορούμε από τώρα μέσα στην Εκκλησία και να συνεχίσουμε να ζούμε αιώνια κοντά Του στην αιώνια Βασιλεία Του.
Ο Κληρικός είναι ασφαλώς το μέσον, που άλλοτε διευκολύνει, η και εμποδίζει την είσοδο των πιστών σ᾽ Αυτήν. Γι᾽ αυτό χρειάζεται ο καλός αγώνας της πίστεως και της θυσίας, της προσφοράς και διακονίας. Μπορεί η ζωή του Κληρικού να μας κρύψει τη θέα του Θεού προς στιγμήν, περιστασιακά απ᾽ τη ζωή μας, η «αρετή» και «ενάρετη» διαγωγή του μπορεί να μας αποπροσανατολίσει τόσο έτσι, ώστε να βλέπομε αυτόν τον «δήθεν ευσεβή κι ενάρετον άνθρωπον» αντί για να βλέπομε τον ίδιο τον Θεό. Έτσι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, σε πλάνη και σε βέβαιο κίνδυνο και πνευματικό αποπροσανατολισμό.
Γιατί ο πραγματικά ενάρετος και αγωνιστής κληρικός είναι αυτός, που προσπαθεί και αγωνίζεται στην προσωπική του ζωή. Έχει τη χάρη και τη δύναμη να μη κρύβει το Χριστό απ᾽ τους ανθρώπους, να μη προβάλει τον εαυτό του και τα έργα του και κρύβει τη δική του αρετή για να φανεί η αρετή και η Χάρη του Χριστού, η δύναμη  των μυστηρίων της Εκκλησίας, η ζωοποιός ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, που αυτό το πνεύμα σώζει και αγιάζει τον άνθρωπο.
Δοξάζεται ο Θεός και δια μέσου των αδυναμιών και των θλίψεων, δια των δοκιμασιών και απογοητεύσεων, αρκεί να είμαστε σε επικοινωνία με τον Θεό, να ζούμε τη λατρεία και τη ζωή της Εκκλησίας, να αγαπούμε και να διακονούμε τους ανθρώπους που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός. Τότε καθημερινά θα επιβεβαιώνεται ο λόγος του Απ. Παύλου: «Παράκλητον έχομεν προς τον Πατέρα Ιησούν Χριστόν δίκαιον» (Ιω. 2,1), ο Οποίος «δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι και επιτυγχάνειν υπέρ αυτών δι᾽ αυτού τω Θεώ» (Εβρ. 7,25).
Αυτή είναι η ορθόδοξη παράδοσή μας για τον κληρικό, αυτή είναι η θεολογία της Ιερωσύνης και διακονίας του, αυτός είναι ο μόνος σωτήρας και λυτρωτής των ψυχών μας ο Ι. Χριστός κι όχι οι αυτόκλητοι και ετερόκλητοι σωτήρες της εποχής μας. Έτσι τιμάται ο σωστός κληρικός, που γίνεται φορέας της Ιερωσύνης, διδάσκαλος του Ευαγγελίου, στήριγμα των πιστών τέκνων της Εκκλησίας. Συνεργεί και συμβάλλει στο απολυτρωτικό έργο του Χριστού και της Εκκλησίας και ποθεί και πάσχει για τον προσωπικό αγιασμό και τη σωτηρία του και τη σωτηρία όλων των ανθρώπων όλου του κόσμου και όχι μόνον για τον εαυτό του.
Αγαπητό μου παιδί, π. Φιλάρετε,
Βίωσε, λοιπόν, την ευώδη χάρη του Τελεταρχικού αγίου Πνεύματος, που αισθητώς κατασκηνώνει σήμερα δια της χειροτονίας σου.
Βίωσε την άνωθεν κλήση σου και ζήσε τα μεγαλεία του Θεού στη ζωή σου. Από σήμερα η ζωή της Εκκλησίας είναι η πρωταρχική επιλογή σου, είναι ο μόνος δρόμος της ζωής σου· και η ζωή σου, ο αγώνας σου ο μοναδικός δρόμος, που οδηγεί στην Εκκλησία Του: «Κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ι. Χριστού», «Νήφε εν πάσι», «έργον ποίησον Ευαγγελιστού», «την διακονίαν σου πληροφόρησον» (Β´ Τιμ. 4,5).
Τα δυσεπίλυτα προβλήματα της εποχής μας και οι αυξημένες ποιμαντικές απαιτήσεις απαιτούν ο σωστός Κληρικός να αυτοπροδιορίσει την προσωπικότητά και την ταυτότητά του με τα απαραίτητα προσόντα που είναι: η σοβαρότητα και η αγιότητα του βίου. Η ανεξικακία και η μακροθυμία. Η σύνεση και η διορατικότητα. Η ανιδιοτελής αγάπη του Χριστού. Η ένευ όρων διακονία και αυτοθυσία. Η νηφαλιότητα και η ψυχραιμία, η αυτογνωσία και η ακεραιότητα. Αυτά τα προσόντα σε συνδυασμό με την ιερή αποστολή της Εκκλησίας συμβάλλουν στην αδιάκοπη πορεία της και σήμερα, που κλυδωνίζεται, αλλ᾽ ου καταποντίζεται και εξακολουθεί να προσφέρει την αγιαστική και σωστική παρουσία της μέσα στον κόσμο υπέρ της πίστεως και του Γένους παντός.
Εμείς θα σε στηρίξουμε με την αγάπη μας, όπως και μέχρι σήμερα. Οι κληρικοί μας σε εκτιμούν. Σε περιβάλλουν με αγάπη. Εκτιμούμε τον αγώνα σου, τις ικανότητές σου, την πρόοδο στις σπουδές σου,την ευθύτητα του χαρακτήρα, την ώριμη ηλικία σου και τη συνέπεια της μέχρι σήμερα ιεροψαλτικής διακονίας σου και της δόκιμης παρουσίας σου εδώ στο Μοναστήρι.
Για όλα αυτά τρέφουμε χρηστές ελπίδες και αναμένομεν ακόμη περισσότερα με τη σημερινή χειροτονία σου για να είσαι «εύχρηστος εις διακονίαν», «τύπος των πιστών» και άρτιος και ολοκληρωμένος, όπως με τη χάρη του Θεού γίνεται ο του Θεού άνθρωπος και διάκονος και κληρονόμος Χριστού.
«Είσελθε, λοιπόν, στη χαρά του Κυρίου σου, στο φρικτό θυσιαστήριον, πρόσπεσον και λάτρευσον αυτό και ομολόγησον Αυτόν ως Κύριον σου και Θεόν». Αμήν. «Επεφάνη γαρ η χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις» (Τιτ. 2,11).