ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΣΤΟΝ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΦΟΥΣΚΑΚΗ

Εμμανουήλ Φουσκάκης: «Ο ζήσας απαραποίητον την εκ των Αγίων Πατέρων ευσέβειαν».

Ο μακαριστός Εμμανουήλ Φουσκάκης τήρησε στη ζωή του το ακίβδηλον, το γνήσιο και το απαραποίητον, που προέρχονται από τη μακραίωνη πατροπαράδοτη ευσέβεια. Αυτή η ευσέβεια πηγάζει από τα ήθη και έθιμα του τόπου μας, από την γνήσια και αυθεντική ζωή.
Ο αξέχαστος «Μανός», όπως τον γνώριζαν όλοι, δε διέθετε επιστημονικούς τίτλους σπουδών και διπλώματα. Όμως, εργάστηκε και βοήθησε τους συνανθρώπους του να τα αποκτήσουν. Γιατί είχε την άνωθεν σοφία και τον φόβο του Κυρίου ως φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου και βουλή Αγίων σύνεσις», κατά τον Ψαλμωδό. Δούλεψε για τους επιστήμονες, για την οργάνωση της τοπικής κοινωνίας, για την αναβάθμιση των γεωργών και των επαγγελματοβιοτεχνών.
Ως Πρόεδρος της Κοινότητος Βαϊνιάς για πολλές τετραετίες, συνεργάστηκε άριστα με όλους τους Φορείς, τους οποίους υπολόγιζε και σεβόταν. Σε κάθε εμπερίστατο και δεινοπαθούντα συνάνθρωπο, αυτός ήταν ο πρώτος φίλος, συμπαραστάτης και βοηθός. Αυτός και η αξιόλογη και ευγενής σύζυγός του Αικατερίνα. Το σπίτι τους ήταν πανδοχείο και τόπος φιλοξενίας μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Ως γνήσιος κρητικός οικοδεσπότης ήθελε να προσφέρει και να ευχαριστήσει τον άλλο, τον φίλο, τον συγγενή, τον συγχωριανό, τον περαστικό και τον ξένο. Παρείχε σε όλους πλούσια υλική και ηθική βοήθεια. Ήταν πραγματικός άρχοντας. Ήθελε να μοιραστεί με τον πλησίον του όλα τα φυσικά χαρίσματα που του χάρισε απλόχερα ο Θεός. Πάντα με το χαμόγελο, με τον καλό και ευγενικό του λόγο. Οι διηγήσεις ατέλειωτες από το σίριαλ της εμπερίστατης κατοχικής περιόδου. Έζησε χρόνια δύσκολα, πέτρινα, κατοχικά. Βίωσε καταστάσεις τραγικές με κίνδυνο και απειλή της ζωής του, όπως χαρακτηριστικά με κάθε λεπτομέρεια ο ίδιος διηγείτο, αφού μέχρι και το εκτελεστικό απόσπασμα οδηγήθηκε.
Παρά ταύτα, κράτησε μέσα του ανόθευτες τις αξίες της ζωής. Δεν πρόδωσε κανένα, ούτε τις αξίες, ούτε τις αρχές του. Γιαυτό ξεπέρασε και το μέσο όρο ζωής και είχε μέχρι τα εκατό σχεδόν χρόνια του πλήρη διαύγεια πνεύματος, απολαμβάνοντας τις ευλογίες του πανοικτίρμονα Θεού στο σπιτικό του.
Έφυγε από αυτή εδώ την πρόσκαιρη ζωή με την απόλυτη βεβαιότητα ότι έπραξε το χρέος και το καθήκον του στο έπακρον. «Είμαι έτοιμος να φύγω», είπε πριν λίγες ημέρες ευρισκόμενος στο κρεββάτι του πόνου και ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων.
Το φάρμακο της αιωνιότητος θα τον συνοδεύει στους ουρανούς, και έτσι γνήσιος, πιστός και αγαθός θα παρουσιασθεί στο Θρόνο του Κυρίου. Και σίγουρα θα ακούσει της μακαρίας πατρικής θείας φωνής: «Ευ δούλε, πιστέ και αγαθέ, επί ολίγα ης πιστός, επί πολλών σε καταστήσω. Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου!».
Εμείς, μακαριστέ θα σε μνημονεύομε πάντοτε ως το πρότυπο της γνήσιας και λεβέντικης κρητικής ψυχής, ως τον πιστό και αγαθό πατέρα και παππού.
Ας είναι η μνήμη σου αιωνία.