ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ
ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΕΥΓΕΝΙΟΣ
Ελέω Θεού Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας

 

Προς τον Ιερό Κλήρο, τις Μοναχικές Αδελφότητες
και τον ευσεβή λαό της Θεοσώστου
Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας.

«Kέντρον και τέλος και σκοπός όλου του Νόμου (Μωσαϊκού) και όλων των ρήσεων και αινιγμάτων των Προφητών συ υπάρχεις, Θεοτόκε, και προ σου ο εκ σου σαρκωθείς Θεός Λόγος» (Εορτοδρόμιον αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου). 
Στα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης, ο σοφός Άρχοντας των Ιουδαίων Σολομών έκτισε μεγαλοπρεπή Ναό στα Ιεροσόλυμα, που πήρε το όνομά του (Γ´ Βασιλ. 8). Όταν ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ανοικοδόμησης, ο βασιλιάς οργάνωσε πανηγυρικές εκδηλώσεις χαράς και σε κλίμα θρησκευτικής έξαρσης οι Ιερείς και ο Αρχιερεύς τέλεσαν με μεγαλοπρέπεια τα Εγκαίνια του νέου Ναού. Μέσα εκεί φυλάσσονταν οι Πλάκες της Διαθήκης, οι οποίες έγραφαν τις εντολές του Θεού που παρέδωσε στον Προφήτη Μωϋσή στο Όρος Σινά. Εκεί βρίσκονταν η στάμνα με το Μάννα, η Τράπεζα και η Πρόθεση των άρτων, η ράβδος του Ααρών η βλαστήσασα και η επτάφωτος λυχνία, μέσα σε άπλετο φως θείας λάμψεως. Μέχρι σήμερα ο Ναός θεωρείται ιερό Σύμβολο λατρείας του Θεού και προσκύνημα παγκόσμιο του Ιουδαϊσμού.
Όλες αυτές οι δεήσεις και οι προσευχές επαναλαμβάνονται και σήμερα, στους χρόνους της Καινής Διαθήκης, όταν επιτελούνται τα εγκαίνια κάθε νέου ιερού Ναού, ο οποίος, όταν καθιερωθεί από τον Αρχιερέα, γίνεται κατοικητήριο του Θεού. Όμως, ένα ιερό πρόσωπο μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας, η Παναγία μας, με τη μεγάλη προσφορά της στο ανθρώπινο γένος, καθίσταται αυτή πρώτη ως άνθρωπος επιλεγμένος απ᾽ τον Θεό το όντως κατοικητήριο του ζώντος Θεού. Γίνεται το «μεθόριον», δηλ. το σύνορο, μεταξύ κτιστού και ακτίστου, το τέλος του Ιουδαϊκού Ναού, της Σκηνής του Μαρτυρίου, γιατί καθίσταται η ίδια άγια αγίων, θεία σκηνή, που κατασκηνώνει ο αιώνιος Θεός και τιμάται πλέον ως έμψυχος Κιβωτός και έμψυχος του Θεού Ναός, «όπου κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολασ. 2,9).
Ο συμβολισμός του νόμου των Εβραίων, ο τύπος της λατρείας και ο εξαγνισμός, βρίσκει απόλυτη ομοιότητα στο σεβάσμιο πρόσωπο της Παναγίας. Σηματοδοτεί το τέλος της εποχής της Παλαιάς Διαθήκης και την αρχή της νέας Διαθήκης, δηλ. της νέας εν Χριστώ ζωής.
Η έμψυχος Κιβωτός, το πανσεβάσμιο πρόσωπο της Θεοτόκου, μαρτυρεί τη χαραυγή του νέου κόσμου, της νέας πνευματικής κατά Χριστόν ζωής,γιατί τα αρχαία παρήλθαν και όλα έγιναν καινούργια, «ιδού καινά τα πάντα ποιώ» (Αποκ. 21,5) κατά τον θεϊκό λόγο. «Παρήλθεν η σκια του νόμου της χάριτος ελθούσης» ψάλλομε και εννοούμε τον αγιασμό και τη χάρη του ανθρώπου, που πρώτη εβίωσε ως άνθρωπος η Κυρία Θεοτόκος. Έτσι η Παναγία γίνεται η «αιτία της των πάντων θεώσεως». Ο Ιησούς Χριστός και η Εκκλησία Του είναι ο θεϊκός οργανισμός, η κεφαλή και τα μέλη του σώματος, οι πιστοί, οι αγιάζοντες και αγιαζόμενοι, κατά τον Απόστολο Παύλο. Γι᾽ αυτό κάθε πιστός με το άγιο Βάπτισμα, καθίσταται Ναός και κατοικητήριο του αγίου Πνεύματος (Α´ Κορ. 3, 16-17).
Από τα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης ο Θεός Πατέρας έδωσε δύο υποσχέσεις στον Δαυίδ τον Βασιλέα. Η πρώτη το κτίσιμο του Ναού, που πραγματοποιήθηκε με την ανέγερση του Ναού του Σολομώντος, και η δεύτερη, ότι όσοι τηρούν τον νόμο Του θα κερδίσουν την αιώνια βασιλεία, η οποία πλέον δεν είναι κληρονομική και διαδοχική, όπως ήταν μέχρι τότε η Ιουδαϊκή βασιλεία. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν περίοδος με προτυπώσεις και συμβολισμούς για τους πιστούς, για να προετοιμασθούν να δεχθούν την Καινή Διαθήκη, τη νέα Διαθήκη, τη νέα παρουσία του Ιησού Χριστού ανάμεσα στους ανθρώπους. Και σ᾽ αυτό συμβάλλει καθοριστικά το σεπτό πρόσωπο της Παναγίας ως υπόδειγμα αγιασμού, αγάπης και αταλάντευτης πίστεως στον ένα Θεό, για να αποκαλύψει στους ανθρώπους τη νέα ζωή και την αιώνια βασιλεία.
Έτσι, πρώτη η Παναγία και ύστερα κάθε πιστός, δια της Θεοτόκου, μπορεί να γίνει έμψυχος Ναός και Τράπεζα, που θα εσθίει τον θείο άρτο, τον Χριστό, την τροφή του παντός κόσμου, το φάρμακο της αθανασίας και το «αντίδοτον του αποθανείν», όπως αναφέρει ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος.
Ακόμα, ο άνθρωπος μπορεί τώρα να ζήσει τον Λόγο του Θεού εγγεγραμμένο στην καρδιά του, που από πέτρινη, όπως οι Πλάκες της Διαθήκης, με τη χάρη του Θεού μπορεί να μεταμορφωθεί σε τόπο και θρόνο που θα κατοικήσει ο Θεός. Η καρδιά του ανθρώπου του Θεού φλέγεται από την αγάπη του Χριστού και ο νους του φωτίζεται και προγεύεται από αυτήν τη ζωή την αιώνια ανάπαυση και σωτηρία.
Αγαπητοί μου Αδελφοί,
Το τελευταίο επ᾽ Αυτήν, δηλ. την Παναγία, μυστήριο, αναφέρουν οι άγιοι Πατέρες, είναι η ένδοξος Κοίμηση και η εις ουρανούς μετάστασή Της, η οποία νίκησε της φύσεως τους όρους, όταν άφησε στα χέρια του Υιού Της τη μακαρία ψυχή Της. «Τους δοξάσαντάς με αντιδοξάσω» υποσχέθηκε ο Κύριος. Και είδαμε ότι πραγματοποίησε ο Θεός επακριβώς όλες τις υποσχέσεις Του και φανέρωσε ανάμεσα στους ανθρώπους όχι μόνο το δικό Του θεϊκό πρόσωπο, αλλά και το εξαγνισμένο και θεοδόξαστο πρόσωπο της Παναγίας μας. Αυτή εγγυάται και μεσιτεύει για τη σωτηρία μας, γιατί «πολλά γαρ ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου». Σ᾽ Αυτήν αναφέρονται των Προφητών οι ρήσεις και τα αινίγματα, σ᾽ Αυτήν οι προτυπώσεις και τα χαράγματα της καινής εν Χριστώ ζωής. Ας ευχηθούμε Αυτή και σήμερα στα δύσκολα χρόνια που διανύομε να ακούσει τις δεήσεις και τις παρακλήσεως όλων των αδελφών μας, των ποικιτρόπως δοκιμαζόμενων από την αδικία, τη φτώχεια, τη νεοπτωχεία, την κατάρρευση των αξιών και των ιδεολογιών, μα προπάντων από την απογοήτευση και την απελπισία, που δυστυχώς, πολλές φορές καταλήγει στην αυτοκτονία.
Ας μείνει σταθερή και αταλάντευτη η πίστη μας σ᾽ Αυτήν, που είναι ο Τόμος ο καινός του Προφήτου Ησαΐου, πάνω στον οποίο γράφτηκε ο λόγος του Θεού, η Πύλη του Ιεζεκιήλ, η πύλη της σωτηρίας όλων μας, η Μητέρα της όντως ζωής. Το αλατόμητον Όρος και αμετάθετον του Δανιήλ, η Άμπελος η αληθινή του Ωσηέ, το Τείχος το αδαμάντινο και το άρρηκτο του Αμώς, αλλά και η αρραγής προστασία για όλους μας. Η Κιβωτός του αγιάσματος του Δαυίδ, η Λαβίδα με τον άνθρακα Χριστό του Ησαΐα, ο Θρόνος ο βασιλικός και αγγελικός του Κυρίου Σαββαώθ, η ολόφωτη Νεφέλη, η ανθηφόρος Ράβδος και η χρυσή επτάφωτη Λυχνία του Ζαχαρίου με τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος.
Αυτά γνώρισε, βίωσε και απέκτησε η Παναγία μας. Αυτά μπορούμε και εμείς σήμερα, ζώντας τη μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας των Πατέρων και των προγόνων μας, να κρατήσουμε ως ιερά και πολύτιμη παρακαταθήκη και να την παρακαλέσουμε ως Μητέρα του Θεού και δική μας Μητέρα να σώζει αεί την κληρονομία της και να προστατεύει τα παιδιά της.
Ιεράπετρα, εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 2013

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Ιεραπύτνης και Σητείας ΕΥΓΕΝΙΟΣ
της Υπεράγνου Μητρός υπέρ πάντων υμών δεόμενος