Ολοκληρώθηκε η κατασκηνωτική περίοδος

στην Ιερά Μονή Φανερωμένης Ιεράπετρας

Οι σχολικές εξετάσεις τελείωσαν και μόνη μας έγνοια και λαχτάρα ήταν η κατασκήνωση στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης.  Ένα χρόνο ολόκληρο η σκέψη μας ήταν σε αυτή ……. και να που ήρθε η ώρα να τη ζήσουμε αυτή την ευκαιρία. Και αυτό γιατί σαν παιδιά που είμαστε λαχταρούμε το παιχνίδι , τις γνώσεις , την αγάπη, αισθήματα που γευόμαστε κατά την διάρκεια της κατασκήνωσης.


Όλα ξεκίνησαν την Κυριακή 30 Ιουνίου 2013. Αφετηρία μας όπως και πέρυσι ο ιερός ναός του Μιχαήλ Αρχάγγελου Ιεράπετρας. Εκεί συναντηθήκαμε όλα τα παιδία της ενοριακής μας παρέας και αφού έγινε και ο τελευταίος έλεγχος στα απαραίτητα εφόδια από το κατηχητή μας κ. Χοϊλού Δημήτρη, ξεκινήσαμε για το μοναστήρι της Παναγίας μας με την βοήθεια εθελοντών.


Φτάνοντας στο μοναστήρι μας υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά και με το κατάλληλο κέρασμα οι πατέρες της ιεράς μονής π. Παΐσιος και π. Φιλάρετος και αμέσως εκδήλωσαν το ενδιαφέρον τους για τις επιδόσεις μας στις σχολικές εξετάσεις οι οποίες και αποτελούσαν πλέον για όλους παρελθόν. Φυσικά με ενθουσιασμό συναντήσαμε και φέτος παλαιούς κατασκηνωτικούς γνώριμους από τις νεανικές συνάξεις τόσο του Καλού Χωριού όσο και της Παχειάς Άμμου.


Αφού τακτοποιηθήκαμε και καθαρίσαμε τους κοιτώνες που θα μας φιλοξενούσαν, ανεβήκαμε να προσκυνήσουμε και να πάρουμε την ευχή της Παναγίας .
Ο πατήρ Φιλάρετος τέλεσε τον εσπερινό και τον Αγιασμό έναρξης της κατασκηνωτικής περιόδου. Μας καλωσόρισε στους χώρους του μοναστηριού και αφού μας ενημέρωσε για το πρόγραμμα της κατασκήνωσης μας ανακοίνωσε πως για φέτος το θέμα της κατασκήνωσης μας θα ήταν το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας.
Κατόπιν μας παρουσίασε τα ιερά σκεύη, τα άμφια του ιερέα καθώς και το πώς γίνεται η ιερά πρόθεση. Με αυτόν τον τρόπο λύθηκαν όλες οι απορίες που είχαμε και ειδικά σ εμάς τα κορίτσια που λόγω του φύλλου μας δεν επιτρέπεται η είσοδος μας στα Άγια των Αγίων .


Με το τέλος της παρουσίασης κάναμε υποστολή της σημαίας και κατεβήκαμε αμέσως στην τραπεζαρία ( χώρος γνώριμος κι αυτός από πέρσυ) για να απολαύσουμε το δείπνο. Η πρώτη μας μέρα έκλεισε με την προβολή παιδαγωγικής ταινίας που μας μετέφερε τα κατάλληλα νοήματα για το πόσο αρνητικό πάθος είναι ο εγωισμός και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί.  
Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε από το ρυθμικό ήχο του ταλάντου που οι πατέρες μας έμαθαν να χτυπάμε και αυτό ομολογουμένως ήταν ένα συναισθήμα πρωτόγνωρο για εμάς.
Μετά την πρωϊνή ακολουθία και το πλούσιο πρωινό ακολούθησε ένα δίωρο παιχνιδιών στα οποία μπορέσαμε και διοχετεύσαμε όλη μας την ενέργεια, αναπτύξαμε τις διαπροσωπικές μας σχέσεις και μάθαμε την ανάγκη συνεργασίας με σκοπό όχι την νίκη μα την συμμετοχή στο παιχνίδι.


Μετά το δεκατιανό ο πατήρ Φιλάρετος μας έδειξε την παρασκευή του πρόσφορου και μας εξήγησε την έννοια των συμβόλων που είναι τυπωμένα στο επάνω μέρος του. Μας επισήμανε το πόσο σπουδαίο είναι για ένα χριστιανό να μπορεί να προσφέρει στο Θεό πρόσφορο φτιαγμένο από τα χέρια μας.
Το μεσημέρι μετά το γεύμα και με την βοήθεια του κατηχητή μας κ. Δημήτρη Χοϊλού  κατασκευάσαμε ένα μικρό ξύλινο εικονοστάσι  με την εικόνα της κοιμήσεως της Θεοτόκου που βρίσκεται στο τέμπλο του καθολικού της Μονή. Στη βάση του είχε τοποθετημένο καντήλι σύμβολο της αιωνιότητας και του φωτός που θα πρέπει η χριστιανική ζωή μας να βγάζει προς τα έξω σύμφωνα με όσα μας εξήγησε ο κατηχητής μας. Η κατασκευή αυτή θα αποτελούσε ένα μικρό αναμνηστικό για την κατασκηνωτική μας περίοδο.


Η βραδιά μας συνεχίστηκε με τον διαγωνισμό τραγουδιού πάντα με τη συνοδεία των οργάνων που τα παιδιά είχαν μαζί τους. Ενώ η μέρα έκλεισε με την ανάγνωση του αποδείπνου στο κατανυκτικό καθολικό της μονής
Μέσα στην διάρκεια των κατασκηνωτικών δράσεων εντύπωση μας έκανε και η παρασκευή κολλύβου για μνημόσυνο. Ενώ ο πάτερ Παΐσιος στην αυλή απασχολούσε τα παιδιά του μικρού κατηχητικού φτιάχνοντας χειροποίητη κατασκευή με θέμα την μονολόγιστη ευχή, ο κύριος Χοιλούς μας δίδαξε το σωστό τρόπο παρασκευής των κολλύβων και μας εξήγησε πως πρέπει να έχουμε αυτοσυγκέντρωση την ώρα εκείνη λέγοντας την μονολόγιστη ευχή λόγω του σεβασμού που πρέπει να αποδίδουμε στους νεκρούς μας.


Εννοείται ότι το παιχνίδι σαν δραστηριότητα ήταν σε καθημερινή βάση πότε έξω από το μοναστήρι με τους πατέρες να συμμετέχουν ενεργά και τα μικρά να αγωνίζονται  για μια νίκη και πότε πάλι τα βράδια μέσα στην αυλή παίζοντας επιτραπέζια ή ακούγοντας συγκινητικές ιστορίες αγίων από τα χείλη των πατέρων της μονής.
Σε όλο αυτό το μοναδικό πανηγυράκι σπουδαία σημασία έπαιξε και το πρόσωπο της κα. Ιωάννας Ρασούλη η οποία ήταν η ψυχή της κατασκήνωσης και η μητέρα όλων μας. Μας υποδεχότανε πάντα με πρόσωπο πρόσχαρο, έτοιμη να μας βοηθήσει και να πάρει την κούραση της ημέρας με τα καλομαγειρευμένα φαγητά της. Την ευχαριστούμε γιατί έδωσε μια άλλη νότα ζεστασιάς στην κατασκήνωσή μας. 


Μας δόθηκε φυσικά και η ευκαιρία να ταχτοποιήσουμε και θέματα πνευματικά μέσα από το μυστήριο της εξομόλογησης στο οποίο προσήλθαν όλα τα παιδιά και εναπόθεσαν στο πετραχείλι των πατέρων τις αγωνίες, τα άγχη μα κυρίως τις αμαρτίες οι οποίες αν και παιδιά δεν είναι λίγες. Η αίσθηση της μετάνοιας αποτέλεσε για εμάς εμπειρία αδύνατη να περιγραφεί.


Οι μέρες μας όμως πλησίασαν στο τέλος και τα συναισθήματά μας ανάμεικτα. Το Σάββατο το πρωί με λειτουργό τον π. Παϊσιο και τον π.Φιλάρετο στο αναλόγιο τελέσαμε τη Θεια λειτουργία και όλα τα παιδιά ενώθηκαν με το Χριστό κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα Του. ¨Όλα αυτά που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήρθε η ώρα να γίνουν πράξη, όλοι να γίνουμε ένα σώμα για την αγάπη του Κυρίου.
Όμως όλα στην ζωή έχουν και τέλος. Έτσι στην τραπεζαρία για το τελευταίο γεύμα η ατμόσφαιρα γύρω μας ήταν βαριά. Συναισθήματα που αδυνατώ να περιγράψω με δυο λόγια.


Αρχικά πήρε τον λόγο ο π. Φιλάρετος ο οποίος αφού έκανε μια ανασκόπηση των ημερών της κατασκήνωσης μας τόνισε ότι εκκλησία είναι ο Χριστός με εμάς ενωμένους με Εκείνον. Κατόπιν βαθιά συγκινημένος ο καθηγητής μας για πολλοστή φορά ανέφερε πως τα παιδιά είμαστε ο θησαυρός της εκκλησίας μας και πως δε θα πρέπει να το ξεχνάμε γιατί όλα θα πρέπει να τα δώσουμε για το Χριστό το Χριστό όμως να μην δώσουμε για τίποτα. Τα δάκρυα χαράς και συγκίνησης  έτρεχαν από τα μάτια όλων μας. Όπως όλα τα παιδία δεν θα ξεχάσω ποτέ την προτροπή του σύμφωνα με την οποία μας κάλεσε  να θυμόμαστε   και να προσευχόμαστε για τους πατέρες της μονής που αυτό το διάστημα αγόγγυστα και ακούραστα έτρεχαν για να μας προσφέρουν εκτός από την αγάπη τους την ανάταση της ψυχικής και σωματικής υγείας μας.


Τελειώνοντας αυτή την μικρή αναφορά στα δρώμενα της φετινής μας κατασκήνωσης θα ήθελα να πώ ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ εκ μέρους όλων των παιδιών του κατηχητικού  μικρού και μεγάλου στους δύο ιερομονάχους π.Παϊσιο Δερμιτζάκη και π. Φιλάρετο Ζαχαριουδάκη και στην μαγείρισσα μας κα Ιωάννα Ρασούλη μα και στον κ. Δημήτρη Χοϊλού γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχε επιτευχθεί ο στόχος των διδαχών όλης της χρονιάς που έγινε πράξη το χρονικό διάστημα της κατασκήνωσης.


Μετά από την φετινή μας εμπειρία, ευχή μου ,είναι η ελπίδα ότι και του χρόνου με την βοήθεια της Παναγίας θα ζήσουμε ξανά τέτοια βιώματα που μόνο η πίστη μας είναι ικανή να μας διδάξει έχοντας για πνευματικούς πατέρες και καθοδηγητές τους πατέρες Ιεράς Μονής Φανερωμένης.

Δέσποινα Ρασούλη
Μαθήτρια Λυκείου