Ιερατική Σύναξη των Εφημερίων
της Ι. Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας

Με τη συμμετοχή σύσσωμου του Ιερού Κλήρου της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 17 Μαρτίου στην Αίθουσα Συνεδρίων του νεόδμητου Κέντρου Πολιτιστικής και Κοινωνικής Μέριμνας της Ιεράς Μητροπόλεως στην Ιεράπετρα η καθιερωμένη κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής Ιερατική Σύναξη.
Μετά την προσευχή ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος καλωσόρισε τους Ηγουμένους των Μονών και τους Εφημερίους των Ενοριών της Μητροπόλεως στην πρώτη επί το αυτό σύναξη στην κατάλληλα εξοπλισμένη συνεδριακή αίθουσα του νέου κτηρίου, τονίζοντας ότι ανεγέρθηκε και ολοκληρώθηκε αποκλειστικά με δαπάνες τις τοπικής Εκκλησίες και των Ενοριών με τη σωστή διαχείριση και αξιοποίηση και του τελευταίου «δίλεπτου» του ευσεβούς λαού της Μητροπολιτικής περιφέρειας.


Προλογίζοντας το θέμα της εισηγήσεως: «Ο Παπάς και ο Παπαδιαμάντης» ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ευγένιος υπογράμμισε ότι ο Ιερέας στα κείμενα του Παπαδιαμάντη είναι ο άνθρωπος του πνεύματος και της χάριτος, ο παραδοσιακός, ο απλοϊκός και ο ενάρετος παπάς που ενέπνεε, στήριζε, δίδασκε και θεράπευε τους πιστούς. Αυτός ο διαχρονικός «παπάς του Παπαδιαμάντη» υπάρχει ακόμη στις μέρες μας εδώ στην Ανατολική Κρήτη, όπου οι Ιερείς χαρακτηρίζονται για την ευσέβεια, την ευλάβεια, την αφοσίωση τους στην Εκκλησία και τον Επίσκοπο τους, για την αγάπη τους για τα χωριά και στο ποίμνιο που διακονούν.
Όπως σημείωσε,η Εκκλησία είναι το νοσοκομείο που έχει τα μέσα της θεραπείας και ο Ορθόδοξος Ιερέας είναι ο θεραπευτής, ο ιατρός της ψυχής, αλλά και του σώματος,μεταδίδοντας τη χάρη των ιερών Μυστηρίων.Δίδοντας τον λόγο στον ομιλητή Πανοσιολ. Αρχιμ. π.  Δοσίθεο Κανέλλο, Ηγούμενο την Ιεράς Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας, ο Σεβ. κ. Ευγένιος τόνισε ότι, ο Γέροντας Δοσίθεος, αν και γεννήθηκε στο κέντρο της Ελλάδας, την πολύβοη Αθήνα, απέβαλε γρήγορα τον γραικυλισμό και ασπάσθηκε το αειλαμπές και άσβεστο φως της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, της Μαρτυρικής Μητέρας Αγίας του ΧριστούΜεγάληςΕκκλησίας, του Φαναρίου.
Ο ομιλητής, αφού ευχαρίστησε τον Σεβ. Μητροπολίτη κ. Ευγένιο για την πρόσκληση και τη δυνατότητα επικοινωνίας με τον ευαγή Κλήρο της Ιεράς Μητροπόλεως, υπογράμμισε ότι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911) «έζησε σε μιά μεταβατική εποχή, όπου κάθετι το ιερό χλευάζονταν, καθώς παγερός βοριάς από την εσπερία φυσούσε ασυγκράτητος μέσα στα όρια του Ελλαδικού κρατιδίου, όπου και η Σκιάθος. Είχε αρχίσει ο πνευματικός αποχρωματισμός των Ελλήνων. Όπως έλεγε ο ίδιος Με εμίσουν διότι ήμην παπαδοπαίδι! Αυτό τον ακολούθησε σ’ όλη τη ζωή. Γι’αυτό δεν έπαυσε ποτέ να ομολογεί ότι είναι υιός ιερέως, δεν έπαψε ποτέ να επαινεί τα καλά του κλήρου, αλλά και να ελέγχει τα στραβά και τα ανάποδα του ιερατείου.


Ο ομιλητής σημείωσε ότι «δυστυχώς ο ιερός κλήρος περιφρονήθη και κατασυκοφαντήθη πολύ πριν από τους διαφωτιστές, προεξάρχοντος του Κοραή. Κλασικό παράδειγμα Ο Παπατρέχας και η Ελληνική Νομαρχία που εξεδόθη το 1806, που αποτελεί ένα από τα πολλά παραδείγματα κακότητος και κακοβούλου εξευτελισμού του ιερού κλήρου». Ο Παπαδιαμάντης στάθηκε κριτικά  απέναντι στο Αυτοκέφαλο, που ήταν απότοκο της Βαυαροκρατίας. Ο ομιλητής τόνισε ότι «πολλοί Ελλαδίτες θέλουν σώνει και καλά να υπαχθεί η Κρήτη και οι λεγόμενες νέες χώρες στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος. Ένα κράτος λέγουν, μία Εκκλησία και αυτό είναι εκ του πονηρού. Παίζουν μπιλιάρδο. Να χτυπήσουν την Κρήτη, για να χτυπηθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο, να πέσει μέσα στη χοάνη, να εξουθενωθεί».
Γι’ αυτό και θριαμβολογεί ο Θεόκλητος Φαρμακίδης το 1834, ένα χρόνο μετά την αυτοανακήρυξη του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος. «Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, ότι ακόμη έτος όλον δεν παρήλθεν καί η βελτίωσις της Εκκλησίας και του κλήρου ανεφάνη», καταργώντας τα 416 μοναστήρια για ένα και μόνο σκοπό:Να γίνει ένα εκκλησιατικό ταμείο για να μισθοδοτούνται οι ιερείς καί όμως ούτε φράγκο δεν έφθασε στις τσέπες των πτωχών ιερέων.
Σε άλλο σημείο της ομιλίας ο π. Δοσίθεος τόνισε ότι ο κοσμοκαλόγερος Παπαδιαμάντης ήθελε τους ιερείς μπροστάρηδες κατά το Ευαγγελικόν «ο ποιμήν έμπροσθεν των προβάτων πορεύεται» (Ιωάννου 10, 4) και όχι ουραγούς. Δεν λησμόνησε ποτέ ότι ήταν ιερόπαις (παπαδοπαίδι), γι’ αυτό και έλεγε ότι «Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου» (Λαμπριάτικος Ψάλτης).
Ο π. Δοσίθεος, αφού ανέφερε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από διάφορα κείμενα, κατέληξε επισημαίνοντας ότι «ο Παπαδιαμάντης ήτο γνήσιο τέκνο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ψάλτης και δη ως εραστής της Μουσικής των Αγγέλων. Εγνώριζε τας τυπικάς διατάξεις επακριβώς και γι αυτό διεμαρτύρετο όταν κάποιοι αδαείς ή βιαστικοί τις αθετούσαν».


Ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ευγένιος ευχαρίστησε εγκάρδια τον«αγαπητο και σεβαστό»π. Δοσίθεο για την εμπεριστατωμένη εισήγησή του, η οποία έχει ιδιαίτερη βαρύρητα στις μέρες μας όπου παραθεωρείται και υποτιμάται η αξία του ανθρωπίνου προσώπου ενώ προκρίνεται ο οικονομικός παράγοντας με αποτέλεσμα να πλήττεται η κοινωνική συνοχή.
Ακολούθησαν τα ερωτήματα των Εφημερίων για θέματα ποιμαντικής και τελετουργικής φύσεως και τυπικής διάταξης, στα οποία απάντησε κατάλληλα ο Γέροντας Δοσίθεος. 
Στο δεύτερο μέρος της Σύναξης συζητήθηκαν διάφορα υπηρεσιακά θέματα και ιδιαίτερα το ζήτημα της αξιολογήσεως των Εφημερίων, ενώ ο Σεβασμιώτατος έδωσε πατρικές συμβουλές και κατευθύνσεις στους Κληρικούς για την άσκηση του ποιμαντικού έργου τους κατά την κατανυκτική αυτή περιόδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.