Μοναχική κουρά στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Ιεράπετρας

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη και μέσα σε κλίμα ιερής κατάνυξης και συγκίνησης ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος έκειρε σε Μοναχό, κατά την ακολουθία του Αρχιερατικού Εσπερινού του Σαββάτου 1 Νοεμβρίου στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Φανερωμένης Ιεράπετρας, τον κατά κόσμον Μιχαήλ Γ. Καπανταΐδάκη, πτυχιούχο της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας (Τμήματος Συνεταιριστικών Οργανώσεων και Εκμεταλλεύσεων) του Τ.Ε.Ι. Κρήτης, τον οποίο μετονόμασε σε Γαβριήλ.



Στο τέλος της ακολουθίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ευγένιος, στην εμνευσμένη ομιλία του προς το νέο μέλος της Αδελφότητας της Ιεράς και ιστορικής Μονής Φανερωμένης σημείωσε τα ακόλουθα: «Η Μάχη της Ερήμου στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, μια από τις μεγαλύτερες γιγαντομαχίες, δόθηκε στην Έρημο της Β. Αφρικής. Ήταν η περίφημη Μάχη της Ερήμου. Μέσα στις απέραντες αμμουδερές εκτάσεις της ερήμου κρίθηκε αποφασιστικά η νίκη της Ελευθερίας, εναντίον των δυνάμεων της βίας και της τυραννίας.


Μια παρόμοια Μάχη έχει να παρουσιάσει και η ιστορία της Εκκλησίας μας. Πρόκειται για το μεγάλο κίνημα του Μοναχισμού από τον 4ο και 5ο μ.Χ. αιώνα στην Έρημο της Παλαιστίνης και της Αιγύπτου. Από τότε μέχρι και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει η παράδοση του Μοναχισμού.
Το αγωνιστικό φρόνημα, το ελεύθερο πνεύμα, η πράξη και η άσκηση στην εφαρμογή της διδασκαλίας του Ευαγγελίου και των Αποστόλων και Πατέρων διατηρούνται μέχρι και σήμερα στα Μοναστήρια. Από το χώρο της Ερήμου πέρασε στα μεγάλα αστικά κέντρα από την Παλαιστίνη και Αίγυπτο, τη Μικρά Ασία, την Κων/πολη, το Παπίκιον Όρος στη Θράκη, τη Μακεδονία, το Άγιον Όρος, την Πάτμο και την Κύπρο, το «Όρος των Αμώμων» στην Αττική, στις όχθες του Λουσίου ποταμού, στην Πελοπόννησο, στην Βαράσοβα κατέναντι των Πατρών και στα Μετέωρα αργότερα. Στην Κρήτη, όπως και στην Αίγυπτο, άρχισε ο Μοναχισμός από τα σπήλαια γι’ αυτό και ονομάσθηκε σπηλαιώδης ερημητισμός. Τα έρημα κι απόμαρα μέρη και τα ησυχαστικά απομονωμένα σπήλαια ήταν χώροι έλξεως των μοναχών. Αργότερα οργανώθηκαν σε Σκήτες και Μοναστήρια για να προστατεύσουν τους υπόδουλους Έλληνες βρίσκοντας καταφύγιο, προστασία και τα στοιχειώδη για επιβίωση και συνέχεια ιστορική.


Όλα τα Μοναστήρια της Κρήτης ήταν επαναστατικά κέντρα για τον απελευθερωτικό αγώνα εναντίον κάθε κατακτητού. Εκεί κατέφευγαν οι Οπλαρχηγοί κι έπαιρναν τις αποφάσεις προσταεύοντας τους αμάχους, τα γυναικόπαιδα και τη γύρω περιοχή.
Ένα τέτοιο επαναστατικό κέντρο στην περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρξε και τούτο το Ιστορικό Μοναστήρι της Παναγίας της Φανερωμένης στα Γουρνιά. Κράτησαν οι Μοναχοί και οι πολεμιστές αδούλωτο το ελληνικό πνεύμα, φωτισμένο και ελεύθερο από τη Χριστιανική-ευαγγελική διδασκαλία. Έκαμαν πράξη τις αλήθειες της πίστεώς μας κι έγιναν συνοδοιπόροι και αρωγοί σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο. Προστάτευσαν και βοήθησαν πολλούς οι Μοναχοί και Πατέρες με την άσκηση και την προσευχή, με τα δάκρυα και τις νηστείες για να στερούνται οι ίδιοι και να ανακουφίζουν και να παρηγορούν τους άλλους. Συνδύασαν άριστα τη γνώση με την Πράξη, τη θυσία με την εθελοντική-εκούσια προσφορά, κι έμεινε η Ορθόδοξη παράδοση ζωντανή και δημιουργική μέχρι και σήμερα. Οι Μοναχοί πάσχουν τα θεία και ενεργούν και βιώνουν την άμεση σχέση της θεοκοινωνίας. Τα μοναστήρια κι ιδιαίτερα ο Μοναχισμός ως τρόπος ζωής κράτησε και διέσωσε την ορθόδοξη διδασκαλία, βίωσε και βιώνει την ορθόδοξη αγιοπατερική πνευματικότητα, διαμόρφωσε τις τυπικές διατάξεις της θείας λατρείας, εμπλούτισε την υμνογραφία και τη μουσική παράδοση, την αγιογραφία και τις εκκλησιαστικές τέχνες και αντέγραψε και διέσωσε σε κώδικες όλη την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τον καθαρό λόγο και το ελληνικό δίκαιο. Γι᾿ αυτό ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος ομολογεί ότι «καύχημα γαρ της Χριστού Εκκλησίας η μοναχική πολιτεία» και «Μοναχός εστιν ο έξωθεν του κόσμου καθήμενος, και αεί δεόμενος του Θεού τυχείν των μελλόντων αγαθών». Και συμπληρώνει ο Όσιος Νείλος ο ασκητής και διδάσκαλος του Μοναχισμού: «Μοναχός εστιν ο πάντως χωρισθείς και πάσι συνηρμοσμένος, ο πάντας ανθρώπους ως θεόν μετά Θεόν λογιζόμενος, ο πάντων την σωτηρίαν και προκοπήν, ως οικείαν μετά πάσης χαράς ορών».


Αυτή λοιπόν την αγγελοειδή πολιτεία και την ουράνια χαρά και  προκοπή αποφάσισες να ζήσεις απ  αὐτή τη ζωή για να συνεχίσεις και στην άλλη. Αρνήθηκες τις κοσμικές χαρές και απολαύσεις. Έκλεισες τα αυτιά σου στις σειρήνες των καιρών για αξιώματα, χρήματα και θέσεις. Προτίμησες την Εκκλησίαν των του Χριστού πενήτων. Την εφήμερη πτώχεια με την αιώνια απόλαυση του πλούτου των δωρεών του Θεού. Η προσευχή και η μετάνοια, οι καθημερινές ακολουθίες, η μελέτη των Γραφών και οι Βίοι των αγίων πλουτίζουν, οφελούν και καλλιεργούν τον άνθρωπο σήμερα.
Η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση, δηλαδή ο προσωπικός αγιασμός  είναι ο αναφαίρετος πλούτος, που κι ο Μοναχός πλουτίζει πρώτα κι ύστερα κάνει όλους γύρω του πλούσιους κι ευλαβείς μεσ᾿ τη Χάρη του Θεού. Ευρίσκει και σήμερα ο Θεός ανθρώπους, που έχουν τη διάθεση να αγωνισθούν, να τον πλησιάσουν, να τον γνωρίσουν και να αγιασθούν.
Αυτή την αγνή και καθαρή καρδιά σου και την ολοπρόθυμη διάθεση για αγάπη και αυτοθυσία επιβραβεύει σήμερα ο Χριστός και σε καθιστά με τη Μοναχική κουρά σου νέο Μοναχό με αγωνιστιστικό φρόνημα, με ακμαίες ψυχοσωματικές δυνάμεις, με προσευχητικό και θυσιαστικό πνεύμα διακονίας, προσφοράς και αγάπης. Προσφέρεις τον εαυτό σου στον Χριστό για να ανήκεις στη μεγάλη οικογένεια του Χριστού, την Εκκλησία, και να γίνουν από σήμερα οι φίλοι του Χριστού, οι Άγιοι και δικοί σου φίλοι και προστάτες και βοηθοί, και όλου του κόσμου τα παιδιά, παιδιά του Χριστού και δικά σου.


Όλο το χρόνο έρχονται προσκυνητές κάθε ηλικίας και νέα παιδιά. Φιλοξενούνται για λίγες μέρες ως κατασκήνωση παιδιά σχολικής ηλικίας. Χαίρονται το όμορφο περιβάλλον, τη θέα με τα βουνά και τη θάλασσα. Την απεραντοσύνη του τοπίου, την παροραμική θέα, την ησυχία και κατάνυξη των καθημερινών ιερών ακολουθιών. Έχεις να τους διδάξεις πολλά. Περισσότερα όμως θα τους διδάξει η ιεροπρεπεπής και προσινής συμπεριφορά σου. Η κατανόηση και ο προσανατολισμός στην παράδοσή μας, στις αξίες της ζωής και στην ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου, που σήμερα συνεχώς υποτιμάται και υποβαθμίζεται.
Το ιερώτερο πρόσωπο και το μεγαλύτερο όμως παράδειγμα είναι η Έφορος και προστάτης της Μονής η Παναγία Μητέρα μας. Η Κυρά Φανερωμένη Θεοτόκος, γιατί είναι και ορατή η προστασία Της και διηγούνται πολλά θαύματα όσοι έζησαν και ζουν τη μητρική παρέμβαση και βοήθεια στα καθημερινά προβλήματά τους. Αυτή θα στηρίζει τους Γονείς, και τα αδέλφιά σου που τους συγχαίρουμε για τη μεγάλη προσφορά τους. Αυτή θα σκεπάσει και σένα με τη Χάρη της και θα σε ενισχύει με τη ζωντανή παρουσία Της, θα παρηγορεί ολόκληρη τη ζωή σου. Κι εσύ θα απευθύνεσαι με απόλυτη πίστη και αγάπη και σεβασμό στη Μεγάλη Μάνα, ψελλίζοντας σε κάθε παράκληση και προσευχή. «Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου». Αυτή θα είναι η σκέπη, η προστασία, η βοήθεια, αλλά και η εγγυήτρια της σωτηρίας σου και η μεσίτρια απ  αὐτή τη ζωή και στην άλλη. Εμείς θα σε στηρίξουμε στον αγώνα σου, θα σε αγαπούμε μαζί με τους Πατέρες συμμοναστές σου π. Παΐσιο και π. Φιλάρετο, μαζί με τους ευλαβείς διακονητές και τακτικούς προσκυνητές.


Και τώρα βόησον ως ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος προς τον Ποιμένα και Επίσκοπον των ψυχών μας Ι. Χριστόν που σε εναγκαλίζεται ως γνήσιο παιδί Του και σε καταγράφει ως Μοναχόν πλέον στο Βιβλίο της ζωής, μπροστά στον Ουράνιο Θεό και Πατέρα και σε ενδύει το Μοναχικόν Σχήμα για να αναλάβεις τον Σταυρόν του Κυρίου και της Εκκλησίας μας στα δύσκολα τούτα χρόνια. Οι Μοναχοί έχουν ως έργο τους να σηκώνουν στους ώμους τους το βαρύ Σταυρό του Κυρίου, το Σταυρό της Εκκλησίας, της θυσίας και του μόχθου, τον Σταυρό της υψηλής αποστολής ανεβαίνοντας υπομονετικά τον προσωπικό τους Γολγοθά και φθάνοντας από τόν σταυρό στην Ανάσταση.
Αυτή τη σταυροαναστάσιμη πορεία ομολογείς τώρα κάνοντας τη δική σου αρχή με την κουρά σου με το ξεκίνημα της Μοναχικής σου ζωής. Και να θυμάσαι αυτή την αγία ημέρα και ώρα, ψελλίζοντας πάντοτε με κατάνυξη και συστολή τα λόγια του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:»Εγγύτερόν με ήγαγεν, ενηγκαλίσατό με και πάλιν κατεφίλησεν φιλήματι αγίω και αυτός όλος εμύρισεν οσμήν αθανασίας. Επίστευσα, ηγάπησα ακολουθήσαι τούτω και δούλος επεπόθησα τούτου μόνου γενέσθαι...Εκράτησέ μου της χειρός προπορευόμενος μου και ούτως απηρξάμεθα την οδόν διανύειν. Αμήν! Καλή αρχή, καλό Παράδεισο!».


Στην ακολουθία του Αρχιερατικού Εσπερινού και στην κουρά του Μοναχού Γαβριήλ έλαβαν μέρος ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. Κύριλλος Διαμαντάκης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, οι Ιερομόναχοι της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Φανερωμένης Ιεράπετρας, που αναδέχτηκαν το νέο Μοναχό στην Αδελφότητα της Μονής, και Εφημέριοι της περιοχής, ενώ έψαλλε καλλικέλαδος χορός ιεροψαλτών της περιοχής και παρέστησαν οι κατά σάρκα συγγενείς του νέου Μοναχού και αρκετοί προσκυνητές του μοναστηριού, οι οποίοι του ευχήθηκαν τα δέοντα.
Μετά το πέρας της ακολουθίας παρατέθηκε μοναστηριακό κέρασμα σε όλους τους παρευρισκομένους στην τράπεζα της Μονής.