Εκδημία Ιερέως
π. Κωνσταντίνου Γιανναδάκη

Το εσπέρας της Τρίτης 12 Ιανουαρίου 2016 εξεδήμησε προς Κύριον ο Συνταξιούχος Εφημέριος π. Κωνσταντίνος Γιανναδάκης.

Ο μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος π. Κωνσταντίνος Γιανναδάκης, πρώην Εφημέριος Μουρνιών Ιεράπετρας, κοιμήθηκε τον ύπνο των δικαίων σε ηλικία 90 ετών στην Αθήνα.
Η εξόδιος Ακολουθία τελέσθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά Βαϊνιάς Ιεράπετρας την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου προεξάρχοντος του Σεβ. Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγενίου, με τη συμμετοχή πολλών Ιερέων της Ιεράς Μητροπόλεως, καθώς και πλήθους πιστών από την ευρύτερη περιοχή της Ιεράπετρας, που γνώριζαν και απέδωσαν τον οφειλόμενο σεβασμό προς τον μακαριστό π. Κωνσταντίνο.


Ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ευγένιος στον επικήδειο λόγο που εκφώνησε αναφέρθηκε στην ευσέβεια, την ιεροπρέπεια, τον ένθεο ζήλο, την ακαταπόνητο προσπάθειά του όλα τα χρόνια της ιερατικής του διακονίας να θεραπεύει τις λειτουργικές ανάγκες της Ενορίας του και την ευγένεια των αισθημάτων που διέκριναν τον μακαριστό π. Κωνσταντίνο.

Ειδικότερα ο Σεβ. είπε τα ακόλουθα:
«Άπτει λύχνον Θεός ιερέα, όπως ορώντες οι λαοί τας ακτίνας της ζωτικής λαμπηδόνος, προς εκείνας ευθύνωνται και τον Πατέρα των φώτων δοξάζωσιν»  (Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης).
Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί και τέκνα.
Προπέμπομεν στην αιωνιότητα, που είναι ο Ιησούς Χριστός τον μακαριστό και πολυφίλητο Πρωτοπρεσβύτερο π. Κωνσταντίνο Γιανναδάκη. Γεννήθηκε στο χωριό Γδόχια Ιεράπετρας το 1926. Ο παππούς του ιερέας Απόστολος Πατεραντωνάκης, Ο πατέρας του ιερέας π. Εμμανουήλ Γιανναδάκης κι ο ίδιος τρίτη γεννιά ο π. Κωνσταντίνος Γιανναδάκης και τέταρτη γενιά ο επιζών γυός του π. Γεώργιος Γιαννναδάκης, Λευίτης εκ καταγωγής γνήσιος, αλλά και μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων θεοσεβής και φιλόθεος. Νυμφεύθηκε την Αικατερίνα Αρχοντικάκη, υποδειγματική Πρεσβυτέρα και μάνα με αρχοντιά και μεγαλείον ψυχής. Την προστάτεψε, όπως και τη μακαρία Μαρία, την πενθερά του, γιατί τον πατέρα και τ’ αδέλφιά της  τα σκότωσαν οι Γερμανοί. Αξέχαστες σκηνές βίας και τρόμου, θηριωδίας και εξανδραποδισμού των Γερμανών στα χωριά της δυτικής Ιεράπετρας και στα Γδόχια ήταν μόνιμη θλίψη κι απαρηγόρητη συντροφιά στη ζωή τους.


Κι ο παπα-Κωστής Γιανναδάκης πράγματι ήλθε στο χωριό μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας του, νυμφεύθηκε την μόλις 16 χρονών Αικατερίνη και την στόλισε με τη δική του χάρη και παρηγοριά, αμέσως μετά το Γάμο του, με την εις Διάκονον χειροτονία του την 20ην Ιουλίου 1957 στα Γδόχια από τον Επίσκοπο Ιεράς και Σητείας Φιλόθεο Μαζοκοπάκη. Αυτός υπερβαλλόντως εκτίμησε το εκκλησιαστικόν ήθος, την ιεροπρεπή και σεμνοπρεπή διαγωγή του, τον Ιερατικό ζήλο και την από Θεού κλήση του γι’ αυτό αμέσως την άλλη  μέρα 21ην Ιουλίου 1957, τον χειροτόνησε Πρεσβύτερο ο ίδιος Επίσκοπος στις Μουρνιές, όπου και τον διόρισε τακτικόν Εφημέριο. Οι γνώσεις του επαρκείς, αφού τελείωσε το Γυμνάσιο και το Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Κρήτης, στο Ηράκλειο, απαραίτητα  βασικά και αρκετά  για την εποχή εκείνη προσόντα. Επαυξήθηκαν όμως κι ευλογήθηκαν  από τον Θεό γενναιόδωρα, αφού τον στόλισε με το απαραίτητο εκκλησιαστικό ήθος, το γενναίο και αποφασιστικό φρόνημα, τη σωφροσύνη και τη σύνεση, αλλά και με τη χαρισματική ιεροψαλτική φωνή του.


Παρά το νεαρόν της ηλικίας εντυπωσίαζε και τον επέβαλε μόνο η παρουσία του, η καλοκάγαθη κι ευγενική συμπεριφορά του και η ιερατική ευσυνειδησία. Άκρως συνεπής στα ιερατικά του καθήκοντα ξεπερνούσε κάθε δυσκολία για να εξυπηρετεί τα απόμακρα αυτά χωριά χωρίς τα αναγκαία μέσα και εφόδια. Έμεινε σταθερός κι αποφασιστικός μέχρι που μεγάλωσαν τα δύο παιδιά του κι αναγκάστηκε να μετατεθεί ο λύχνός για να δουν το φως του Χριστού στην Ι. Μητρόπολη Αττικής και Μεγαρίδος το 1967. Πολύ γρήγορα επεβλήθηκε ανάμεσα σε παλαιότερους και πιο μορφωμένους Κληρικούς, γιατί διέβλεπαν στο ιερό πρόσωπο και στη ζωή του τον γνήσιο Κρητικό παπά, τον αυθόρμητο κι ειλικρινή, τον ανιδιοτελή και ιεραπόστολο, τον ιεροπρεπή και φιλακόλουθο, πράγματι ζωτικής σημασίας, ανταύγειας πνευματικής η διακονία του στα δύσκολα χρόνια της επταετίας στην Αθήνα και την Αττική. Ποτέ δεν πτοήθηκε, αλλά και επεβίωσε και σταδιοδρόμησε. Ζωντανή είναι η ανάμνηση εκείνων των χρόνων των συναδέλφων του Ιερέων, που ακόμα μέχρι σήμερα μιλούν με τα καλύτερα λόγια και με περισσή συγκίνηση για την ιερατική ευσυνειδησία και φιλάδελφη συνεργασία. Λειτούργησε  τελευταία φορά τον Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου π. Κλήμη Φιλίππου στον Ι. Ναό Αγ. Κων/νου Λένορμαν, όπου κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και ευλόγησε τον παρόν εκκλησίασμα κατά την εορτή των φετεινών Χριστουγέννων.  Ιδιαίτερα συνυπηρέτησε και συνδέθηκε με τον π. Κλήμη Φιλίππου, εκ μέρους του οποίου μεταφέρω τα θερμά συλληπητήρια στά παιδιά και τους συγγενείς, γιατί υπερβαλλόντως ηγάπησε και εκτίμησε.
Τόση ήταν η εκτίμηση και ο σεβασμός, που ζήτησαν οι Ενορίτες του, παρά τη νεότητά του, να τους εξομολογεί και του το επέβαλε ο Μητροπολίτης Αττικής και Μεγάρων. Τότε θυσίαζε μετά ώρες και ημέρες ολόκληρες στα Μέγαρα, στον Ι. Ναό του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και μετά στο Ναό της Αγίας Παρασκευής. Και έφτασε στα όρια της υπερκόπωσης, όπως ο ίδιος κατ’ επανάληψη μου διηγείτο. Και παρά ταύτα ήταν ευχαριστημένος και πλήρης ικανοποιήσεως, που ζούσε τα προβλήματα και τις δυσκολίες των Ενοριτών του και μυστικά βίωνε την εσωτερική αγωνία του ευσεβή και φιλόστοργου πνευματικού πατέρα. Συνέπασχε και συνέχαιρε, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος «να χαίρεσαι μετά χαιρόντων και να κλέεις μετά κλαιόντων». Αυτός είναι ο σταυρός της Ιερωσύνης, τα προβλήματα και οι ανάγκες των αδελφών σου πρώτα ως μεγαλύτερα και επιτακτικότερα από τα δικά σου. Να ξέρεις και να σιωπάς, να βλέπεις και να παραβλέπεις, να παρακούν και να απειθούν και να ζητάς συγγνώμη, για να πλησιάζεις στο Θυσιαστήριο, να λητουργήσεις και να κοινωνήσεις το Χριστό με ακατάκριτη συνείδηση και καθαρή ψυχή. Ο Ιερέας είναι «ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος εν τω αφθάρτω του πραέως και ησυχίου Πνεύματος, ο έστιν ενώπιον του Θεού πολυτελές» (Α  Πέτρου. 3,4). Αυτοθυσιάζεται, αποστερείται από την κοσμική ζωή και τις πρόσκαιρες χαρές. Κρύπτεται στο ταμείον του, προσεύχεται, αγωνιά, και αναλλώνεται σε βάρος πολλές φορές ακόμα και της υγείας του, αφού δυστυχώς μόνο δυσάρεστα γεγονότα, μόνο προβλήματα και ακραίες συμπεριφορές ακούμε και ζούμε καθημερινά.


Το ησύχιον και πράον άγιον Πνεύμα, που ειρηνεύει την ψυχή και γαληνεύει το πνεύμα και το σώμα, του εξασφάλισαν την οικογενειακή άριστη ζωή, την πληθωρική πατρική αγάπη σε γνωστούς και φίλους και την καλή φυσική-οργανική κατάσταση, ώστε να φτάσει ευχαριστημένος και πλήρης ημερών, στα 90 του χρόνια. Όμως τα χαρίσματά του ήταν πλούσια κι ευλογημένα , έτσι και τα χρόνια του με την υποδειγματική αγάπη κι αφοσίωση των παιδιών του. Αναγνωρίζουμε την προσφορά του στην Τοπική μας Εκκλησία και όπου αλλού υπηρέτησε. Τον τιμήσαμε με το Δίπλωμα Τιμής και αξίας της ιερατικής και οικογενειακής ζωής για την προσφορά του στον τόπο μας. Αναγνωρίζουμε τον αγώνα του και τη θυσία του αφοσιωμένου, συνεπούς και ανιδιοτελούς κληρικού, το ζωντανό παράδειγμα, την αγιότητα του βίου του, το αδιαμφισβήτητο εκκλησιαστικό ήθος του και φρόνημα, τη γενναιότητα ψυχής και ανδρείας και σύνεσης. Αυτά είναι ο καλύτερος  θησαυρός και ο παντοτεινός πλούτος, που εδώ κέρδισε, δίδαξε και κληρονόμησε στα φυσικά και σ’ όλα τα πνευματικά του παιδιά.
Αυτή είναι και η αληθινή παρηγοριά. Ο θησαυρός της πίστεως και της αγάπης προς τον Θεό, με αισθήματα και συναισθήματα, όχι μόνο λόγια, με λόγια, αλλά και πράξεις θυσιαστικές, είναι ο θησαυρός της καρδιάς του αφθάρτου και πραέως και ησυχίου αγίου Πνεύματος, που είναι η αιώνια ανάπαυση και ζωή. Κι εκεί που είναι ο θησαυρός εκεί πρέπει νάναι κι η καρδιά μας κατά τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ματθαίο (6,21) που με πνευματική αρχοντιά και λεβεντιά εισήλθε ο παπα-Κωστής στην αιωνιότητα. Αυτήν την αιωνιότητα θα ζούμε  κι εμείς εδώ οι ζώντες και «περιλειπόμενοι», για να παίρνουμε δύναμη και φώτιση, όλοι εμείς κάθε φορά που τον μνημονεύομε, τον ενθυμούμαστε και τον μιμούμαστε. Έτσι νικάται ο θάνατος και υπερτερεί η ατέρμονη, ατελείωτη ζωή σ’ αυτούς και σ’ όλους εμάς απ  αὐτή τη ζωή «των καθορώντων του σου προσώπου το άρρητον κάλος» της θεϊκής μορφής, με τις ζωτικές ακτίνες, που μας κατευθύνουν, μας ελκύουν προς Εκείνον, όπως μας βεβαιώνει ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης.
Ας είναι αιωνία η μνήμη σου αλησμόνητε και πολύκλαυστε παπα-Κωστή και να προσεύχεσαι και να πρεσβεύεις από το ουράνιο Θυσιαστήριο για όλους εμάς και τα παιδιά σου. Αμήν».

Η ταφή τελέσθηκε στο Δημοτικό Κοιμητήριο των Γδοχίων Ιεράπετρας.