Το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο της μακαριστής
Ηγουμένης της Ιεράς Μονής Εξακουστής Μαλλών

Στην κατάμεστη από πιστούς και προσκυνητές Ιερά Μονή Γενεσίου Θεοτόκου Εξακουστής Μαλλών Ιεράπετρας τελέστηκε το Σάββατο 19 Μαΐου το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο της μακαριστής Γερόντισσας Φεβρωνίας Μοναχής, Ηγουμένης της Μονής.


Στην ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Κύριλλος, ο οποίος και προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας.


Στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία έλαβαν μέρος οι Κληρικοί της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτες π. Τίτος Γαρεφαλάκης και π. Φιλόθεος Ορφανουδάκης,  οι οποίοικατάγονται από την περιφέρεια της Ι. Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, και πολλοί Κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως, ενώ στο ιερό αναλόγιο έψαλαν μελίρρυτα οι καλλικέλαδοι Ιεροψάλτες της περιοχής, με επικεφαλής τον Πρωτοψάλτη και Διευθυντή της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ι. Μητροπόλεως «Αγ. Ανδρέας ο Κρήτης» κ. Ιω. Αρώνη.


Για τη μακαριστή Γερόντισσα Φεβρωνία μίλησε με λόγια συγκινητικά ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κύριλλος, ο οποίος αναφέρθηκε στην προσωπικότητα, τις αρετές και το πνευματικό έργο της εκδημησάσης προς Κύριον, κάνοντας παράλληλα αναφορά στην ωφέλεια των μνημοσύνων και στον ακατάλυτο δεσμό μεταξύ ζώντων και κεκοιμημένων, ο οποίος εκφράζεται με αμοιβαίες προσευχές.


Όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Σεβασμιώτατος «Είναι η κοινή η πεποίθηση μας ότι η μακαριστή Ηγουμένη Φεβρωνία αναπαύεται μετά των Αγίων και δικαίων εις τα επουράνια σκηνώματα του Θεού. Κι αυτό γιατί αναχώρησε με χαρά και ελπίδα από τον μάταιο τούτο κόσμο πριν από σαράντα ημέρες, τη Δευτέρα του Πάσχα. … Είχε αντιληφθεί από μικρή τη φθαρτότητα, την προσωρινότητα και τη σχετικότητα αυτής της ζωής. Κατάλαβε ότι η ζωή μας είναι, όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, «ένα όνειρο που καθώς παρέρχεται η νύχτα φεύγει, ένα ανοιξιάτικο λουλούδι που γρήγορα μαραίνεται,… καπνός που διαλύεται…». Συνειδητοποίησε ότι «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. 3,20), γι᾿ αυτό η σκέψη της ήταν στραμμένη στην αιώνια και ατελεύτητη ζωή και στη Βασιλεία του Θεού, της οποίας «ουκ έσται τέλος». Έζησε ως πάροικος και παρεπίδημος, γιατί είχε συναίθηση ότι οι αληθινοί Χριστιανοί «άλλου αιώνος εισιν, υιοί Αδάμ του επουρανίου, γέννημα καινόν, τέκνα Πνεύματος αγίου, αδελφοί Χριστού φωτεινοί όμοιοι τω Πατρί αυτών» (Οσίου Μακαρίου Αιγυπτίου, Ομιλία ΙΣΤ΄). Όλη η ζωή της ήταν περίοδος προετοιμασίας για την πέραν του τάφου ζωή, επειδή συνεχώς θυμόταν τον θάνατο. Είχε μνήμη θανάτου γι’ αυτό και τον αντιμετώπισε παλληκαρήσια. Είχε τη βεβαιότητα, -και το διαπιστώσαμε όσοι την επισκεπτήκαμε στο Νοσοκομείο της Ιεράπετρας κατά τις τελευταίες ώρες της επίγειας ζωής της- ότι είχε την σιγουριά ότι αναχωρεί για να συναντήσει τον εράσμιο Νυμφίο, τον υπέρ ημών Παθόντα, Σταυρωθεντα, Αναστάντα και εις ουρανούς Αναληφθέντα Κύριο ημών Ιησού Χριστό. […] Η προσφορά της υπήρξε έως τέλους θυσιαστική, αγαπητική, μαρτυρική και σταυροαναστάσιμη. Ήταν υπόδειγμα μοναχής, ταπεινή, μειλίχια, αυθεντική, γνήσιος εκφραστής της μοναστηριακής παράδοσης και του ήθους της Κρήτης. Με την αγία απλότητα, την ταπεινότητα και την αγωνιστικότητά της μας χάρισε παράδειγμα γνήσιου Ορθόδοξου Μοναχισμού, και σταθερής πίστης στα πιστεύματα της Αγίας Εκκλησίας μας. Λιτάνευσε το πνεύμα θυσιαστικής αγάπης και το ασκητικό ήθος ως την τελευταία στιγμή της ζωής της σαν να ήταν η πρώτη μέρα που είχε λάβει το αγγελικό σχήμα. Ανιδιοτελής και ανυπόκριτος, έκανε πράξη στην καθημερινή ζωή της το ρηθέν υπό της Υπεραγίας Θεοτόκου «ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». […] Ευχαριστούμε τον εν Τριάδι Θεό που έδωσε στην τοπική μας Εκκλησία, στις δύσκολες μέρες μας, μίαν τέτοια Μοναχή και Ηγουμένη, μια ταπεινή εργάτρια του Ευαγγελίου, που συνέβαλε καθοριστικά για να θάλλει πνευματικά το μοναστήρι το οποίο ανοικοδόμησε και ίδρυσε ο Όσιος Χατζή-Ανανίας. Η ευχή της να μας περισκέπει πάντοτε! Της μακαριστής Μοναχής Φεβρωνίας της και Καθηγουμένης είη η μνήμη αιωνία και άληστος!». Στο τέλος της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας  ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Κύριλλος, περιστοιχούμενος από τον Ιερό Κλήρο, τέλεσε το ιερό μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της μακαριστής Καθηγουμένης Φεβρωνίας, ενώ μετά την απόλυση τέλεσε Τρισάγιο στον τάφο της Γερόντισσας που βρίστεται στον αυλόγυρο της Μονής.


Τέλος, στο πλήθος των ευσεβών χριστιανών της ευρύτερης περιοχής, που προσήλθε για να συμπροσευχηθεί για τη μακαρία ανάπαυση της ψυχής της εναρέτου Ηγουμένης της Ιεράς Μονής Εξακουστής, προσφέρθηκε εις μνήμην αυτής καφές και μοναστηριακό κέρασμα στο Αρχονταρίκι της Μονής.

__________________________________________________________________

ΟΜΙΛΙΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ κ. ΚΥΡΙΛΛΟΥ

Σεβαστοί Πατέρες,
Οσιώτατες  Αδελφές,
αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Η σημερινή σύναξή μας επί το αυτό, στην πανσέβαστη αυτή Ιερά Μονή της Παναγίας Εξακουστής,  για την τέλεση του τεσσαρακονθημέρου μνημόσυνo υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της μακαριστής Γερόντισσας Φεβρωνίας, μαρτυρεί την πίστη στη διδασκαλία της Εκκλησίας μας ότι η κοινωνία πίστεως και αγάπης που συνδέει τους ζώντες με τις απελθούσες και τους απελθόντες κεκοιμημένους αδελφούς δεν παύει να υφίσταται. Αυτός ο τρυφερός δεσμός εκφράζεται με αμοιβαίες προσευχές. Οι ζώντες τελούν τα καθιερωμένα μνημόσυνα και δέονται υπέρ των κεκοιμημένων και οι κεκοιμημένοι υπέρ των ζώντων, δεδομένου μάλιστα οι αγιασμένες ψυχές έχουν ιδιαίτερη παρρησία στον Θεό. 
Είναι γνωστό στην Παλαιά Διαθήκη, το παράδειγμα του Ιούδα του Μακκαβαίου, ο οποίος έστειλε στον ναό των Ιεροσολύμων τα απαιτούμενα για να τελεσθεί θυσία υπέρ των φονευθέντων στρατιωτών. Η Αγία Γραφή υπογραμμίζει ότι αυτή η πράξη του στηρίζεται πάνω στην πίστη της αναστάσεως και της μετά θάνατον ζωής, «διότι εάν δεν επίστευε στην ανάσταση των πεσόντων, θα ήταν ανωφελές και ανόητο να προσεύχεται υπέρ των νεκρών». (Β  Μακκ. 12, 43-45). 
Αλλά και ο Απόστολος των Εθνών Παύλος μας παραγγέλει:˙ «Μνημονεύετε των ηγουμένων υμών, οίτινες ελάλησαν υμίν τον λόγον του Θεού, ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής μιμείσθε την πίστιν» (Εβρ. 13,7). Δηλαδή για δύο λόγους συνερχόμαστε σε τέτοιες λατρευτικές συνάξεις, για να θυμόμαστε τους προαπελθόντας και τις προαπελθούσες, Ηγουμένους και Ηγουμένες ημών: Αναθεωρούμε την αγία αναστροφή τους με εμάς και την έκβασή της, αφ  ἑνός, και, αφ ετέρου παρακινούμεστε σε μίμηση της θερμουργού πίστεώς τους.
Επίσης, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει ότι: «... ει τους φυσικούς γονείς τοσαύτης παρ᾿ ημών απολαύειν ευνοίας χρη, πολλώ μάλλον τους πνευματικούς». 
Έτσι κι εμείς οφειλετικώς ενώνουμε σήμερα τις προσευχές μας υπέρ της ψυχής της μακαρία τη λήξει γενομένης σεπτής Γερόντισσας Φεβρωνίας. Αυτό μας προτρέπει και ένα τροπάριο της Νεκρώσιμης Ακολουθίας, που μας τονίζει τι πρέπει να πράττουμε για τους κεκοιμημένους μας: «αδιαλείπτως υπέρ εμού προσεύξασθαι Χριστώ τω Θεώ, ίνα μη καταταγώ δια τας αμαρτίας μου, εις τον τόπον της βασάνου, αλλ’ ίνα με κατατάξη όπου το φως της ζωής».
Βέβαια, κοινή είναι η πεποίθηση όλων μας ότι η μακαριστή Ηγουμένη Φεβρωνία αναπαύεται μετά των Αγίων και δικαίων εις τα επουράνια σκηνώματα του Θεού. Κι αυτό γιατί αναχώρησε με χαρά και ελπίδα από τον μάταιο τούτο κόσμο πριν από σαράντα ημέρες, τη Δευτέρα του Πάσχα. Δεν έδειξε φόβο για τον θάνατο αλλά τον αντιμετώπισε ως μετάβαση στην όντως ζωή, όπως έπραξαν και οι αναρίθμητοι άγιοι, μάρτυρες και Όσιοι που είχαν παρρησία στον Θεό και έφυγαν με την ελπίδα της Αναστάσεως. Διακατεχόταν από την ελπίδα ότι μεταβαίνει από τον πρόσκαιρο τόπο στην αληθινή και μόνιμη πατρίδα /των χριστιανών που είναι ο ουρανός. Είχε αντιληφθεί από μικρή τη φθαρτότητα, την προσωρινότητα και τη σχετικότητα αυτής της ζωής. Κατάλαβε ότι η ζωή μας είναι, όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, «ένα όνειρο που καθώς παρέρχεται η νύχτα φεύγει, ένα ανοιξιάτικο λουλούδι που γρήγορα μαραίνεται,…καπνός που διαλύεται…». Συνειδητοποίησε ότι «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. 3,20), γι᾿ αυτό η σκέψη της ήταν στραμμένη στην αιώνια και ατελεύτητη ζωή και στη Βασιλεία του Θεού, της οποίας «ουκ έσται τέλος». Έζησε ως πάροικος και παρεπίδημος, γιατί είχε συναίθηση ότι οι αληθινοί Χριστιανοί «άλλου αιώνος εισιν, υιοί Αδάμ του επουρανίου, γέννημα καινόν, τέκνα Πνεύματος αγίου, αδελφοί Χριστού φωτεινοί όμοιοι τω Πατρί αυτών» (Οσίου Μακαρίου Αιγυπτίου, Ομιλία ΙΣΤ΄).
Όλη η ζωή της ήταν περίοδος προετοιμασίας για την πέραν του τάφου ζωή, επειδή συνεχώς θυμόταν τον θάνατο. Είχε μνήμη θανάτου γι’ αυτό και τον αντιμετώπισε παλληκαρήσια. Είχε τη βεβαιότητα, -και το διαπιστώσαμε όσοι την επισκεπτήκαμε στο Νοσοκομείο της Ιεράπετρας κατά τις τελευταίες ώρες της επίγειας ζωής της- ότι είχε την σιγουριά ότι αναχωρεί για να συναντήσει τον εράσμιο Νυμφίο, τον υπέρ ημών Παθόντα, Σταυρωθεντα, Αναστάντα και εις ουρανούς Αναληφθέντα Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Αυτόν που νίκησε τον θάνατο. Πίστευε ακράδαντα ότι όσοι φεύγουν «εν χαρά μεγάλη έρχονται προς τους άνω, και δέχονται αυτούς οι του Κυρίου εκεί ευπρεπίσαντες αυτοίς οίκους και παραδείσους και ενδύματα ολόλαμπρα και πολυτελή» (Αγ. Μακάριος Αιγύπτιος, Φιλοκαλία νηπτικών και ασκητικών).
Η αθόρυβη αλλά πάντοτε φωτεινή παρουσία της υπήρξε μεγάλη ευλογία για τη Μονή. Διακαής πόθος και επιθυμία  της ήταν η ευλογημένη Αδελφότητα της Ιεράς ταύτης Μονής να πορεύεται με ενότητα και αγάπη. Η αρετή της ήταν οδοδείκτης για τις αδελφές. Η προσφορά της υπήρξε έως τέλους θυσιαστική, αγαπητική, μαρτυρική και σταυροαναστάσιμη. Ήταν υπόδειγμα μοναχής, ταπεινή, μειλίχια, αυθεντική, γνήσιος εκφραστής της μοναστηριακής παράδοσης και του ήθους της Κρήτης. Λιτάνευσε το πνεύμα θυσιαστικής αγάπης και το ασκητικό ήθος ως την τελευταία στιγμή της ζωής της σαν να ήταν η πρώτη μέρα που είχε λάβει το αγγελικό σχήμα. Ανιδιοτελής και ανυπόκριτος, έκανε πράξη στην καθημερινή ζωή της το ρηθέν υπό της Υπεραγίας Θεοτόκου «ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».
Διατηρούσε σύνδεσμο πνευματικό και επικοινωνία με τους προσκυνητές της  Μονής. Όταν χρειαζόταν βοηθούσε απλόχερα και αθόρυβα και συμβούλευε διακριτικά και με απλότητα, και βέβαια προσευχόταν για τα προβλήματα των άλλων, αφού οι μοναχοί αγαπούν και τον Θεό και τον άνθρωπο, και ενδιαφέρονται για τη σωτηρία των άλλων ανθρώπων. Πάντοτε την συνείχε το ψαλμικό που αναφέρει: «αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος, ως πόλις οχυρά». Αφοσιώθηκε στην επιτέλεση των μοναχικών της καθηκόντων, με την υπομονή, ανοχή και ταπείνωση, όντας ασκητική και φιλακόλουθη, και μεριμνώντας φιλόστοργα για τη μικρή Αδελφότητα της Μονής. Με την αγία απλότητα, την ταπεινότητα και την αγωνιστικότητά της μας χάρισε παράδειγμα γνήσιου Ορθόδοξου Μοναχισμού, και σταθερής πίστης στα πιστεύματα της Αγίας Εκκλησίας μας.
Εκφράζουμε ευχαριστίες στους Σεβαστούς Πατέρες που συμμετέχουν στην Ευχαριστιακή Σύναξη της Θείας Λειτουργίας και στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο της μακαριστής Ηγουμένης, η οποία δεν έχει πάψει να βρίσκεται ανάμεσά μας. Ευχαριστούμε τους εκλεκτούς ιεροψάλτες μας και όλους εσάς που συμπροσευχηθήκατε μαζί μας. Η παρουσία και η προσευχή όλων σας είναι ενισχυτική, βάλσαμος και παρηγοριά για τις Αδελφές της Μονής, τις Μοναχές Ολυμπιάδα, Φιλοθέη και Δωροθέα. Γιατί είναι αλήθεια πως όταν η λύπη μοιράζεται γίνεται μισή. Και υπάρχει η λύπη γιατί όσο κι αν αγωνιζόμαστε, δεν παύουμε να είμαστε άνθρωποι. Πονέσαμε και πονούμε, αλλά «ηρέμα», όπως μας συστήνουν οι άγιοι Πατέρες, διατηρώντας την αίσθηση της ζωντανής παρουσίας των κοιμηθέντων μας «εν ετέρα μορφή».
Πρωτίστως, όμως, ευχαριστούμε τον εν Τριάδι Θεό που έδωσε στην τοπική μας Εκκλησία, στις δύσκολες μέρες μας, μίαν τέτοια Μοναχή και Ηγουμένη, μια ταπεινή εργάτρια του Ευαγγελίου, που συνέβαλε καθοριστικά για να θάλλει πνευματικά το μοναστήρι το οποίο ανοικοδόμησε και ίδρυσε ο Όσιος Χατζή-Ανανίας.
Η ευχή της να μας περισκέπει πάντοτε!
Της μακαριστής Μοναχής Φεβρωνίας της και Καθηγουμένης είη η μνήμη αιωνία και άληστος!